Na 900 kilometer
Donderdag 29 Juli 2010 om 16:21In de nacht van zaterdag op zondag 11 juli was het 's nacht hier thuis noodweer. We sliepen allemaal erg onrustig. We hadden afgesproken dat we die ochtend heel vroeg zouden vertrekken. Mijn eega, toch wat gespannen voor de komende lange reis, stelde om 2 uur 's nacht al voor om te vertrekken. Ik zei al slaapdronkend dat ik toch wel eerst het ergste noodweer wilde afwachten. Om kwart voor vier 's ochtends vroeg zaten we dan in de auto. Gelukkig is mijn eega een ochtendmens en gewend om vroeg op te staan. Hij moest ook de hele reis rijden. De overige gezinsleden installeerden zich met fleecedekens en kussens in de auto. De heren voorin en de grootste slaapkoppen, de dames, achterin de auto. Gelukkig was het droog toen we vertrokken, want dat rijdt toch een stuk makkelijker dan met regen.
De reis verliep voorspoedig. We hebben geen oponthoud gehad en om de paar uur was er een eet - en plaspauze. Dat is zo ideaal van een caravan achter de auto, het eten kun je zo uit je eigen koelkast pakken en ook een sanitaire stop op eigen toilet vinden we erg prettig.
Na 900 kilometer kwamen we aan bij de Chiemsee. Wij bespreken nooit vooraf de campings. Afhankelijk van het tijdstip en rekening houdend met de gesteldheid van de chauffeur pakken we op een gegeven moment de campinggids en zoeken naar een leuke camping in de buurt. De camping waar we uitkwamen in Prien, lag niet ver van de snelweg.
Tijdens het inchecken vroeg ik wel of er 's avonds wel gelegenheid was om de finalewedstrijd tussen Nederland en Spanje te bekijken. "Aber natürlich, hier sind so viele Niederlander en alles is ganz oranje".
De hele dag was het tijdens het rijden erg warm geweest en ook bij aankomst op de camping was het erg warm. Na het installeren van de caravan was er dus eerst tijd voor een frisse duik. De camping lag aan de Chiemsee en toen we aan de rand van het meer stonden zagen we een adembenemend uitzicht.
Het water was glashelder en heerlijk van temperatuur.
En 's avonds natuurlijk de grote finale. Uiteraard was het terras bij het restaurant al vol geboekt.
Dus zat er voor het grootste deel van het publiek niets anders op dan tweederangs te gaan zitten. Ach wij zaten nog altijd dichterbij de spelers dan als je helemaal boven in een voetbalstadion zou zitten. 
Best gezellig om met zo'n hele club mensen voetbal te kijken. Uiteraard was ook op ons terras het commentaar op de scheidsrechter niet van de lucht.
Het was een beetje om de hoofden en de gerania heen kijken, maar toch was het prima te doen.
Het resultaat was sneu voor "onze jongens", maar wij waren het al snel weer vergeten. De stemming bleef bij ons in ieder geval opperbest. 