Vanachter de geraniums
Woensdag 24 Februari 2010 om 13:07Ik ga vandaag een klein stukje terug in de tijd.
Na mijn operatie op 2 februari mocht ik op de derde dag al naar huis. Vroeger lag men na een dergelijke operatie minimaal twee weken op een ziekenhuisbed. En dan bedoel ik ook echt liggen. Je kunt je wel voorstellen hoe het dan na die twee weken met de algehele conditie was gesteld. Ik stond de tweede dag na de operatie al onder de douche, wel met bibberende knieën, maar toch. Tegenwoordig is het zo, als er zich verder geen complicaties voordoen en het verpleegplan loopt volgens plan, dan mag je ook wel een dag eerder naar huis. En zeg nu eerlijk, het is nergens beter dan thuis bij je gezin en in je eigen bed.
Eenmaal thuis bleek dat ik nog niets te vertellen had, de eerste week was mijn bed dan ook mijn grote vriend. Ik lag daar overigens als een vorstin. Dankzij de nieuwe tuindeuren had ik een mooi uitzicht over de tuin. Mijn eega had een aantal vetbollen opgehangen, een nestkastje in het zicht geplaatst en vogelvoer gestrooid. Het was een komen en gaan van vogels. En onze "Uitbreekkip" pikte haar graantje mee.
Het herstel verliep voorspoedig en iedere dag werd ik sterker en bleef ik langer uit bed. Op de twaalfde dag na de operatie pakte ik zelfs mijn camera, de S2, die is namelijk lekker licht. "Nu gaat het echt de goede kant op", zei mijn eega. 
"Vanachter de geraniums" in de woonkamer maakte ik de onderstaande foto's.
Inmiddels kan ik mijn Canon 20D ook al weer tillen. Getuige deze serie en deze serie. De herstelfase verloop nog steeds heel voorspoedig. Ik hoef nu niet meer achter de geraniums te blijven zitten, maar moet het nog wel steeds verplicht rustig aandoen. Als ik dat niet doe, dan moet ik dat nog heel lang bezuren, zo wordt mij op het hart gedrukt door ervaringsdeskundigen.
Ik wil jullie allemaal ontzettend bedanken voor jullie beterschapswensen en lieve woorden. Het is hartverwarmend.