Rouwverwerking
Woensdag 15 April 2009 om 16:12Dinsdagavond was ik naar een lezing in Emmeloord.
Manu Keirse sprak daar over het onderwerp rouwverwerking.
Iedereen krijgt in zijn leven te maken met verlies en rouw. Verlies van het werk, van een huwelijk, van vriendschap, van gezondheid zijn voorbeelden van betekenisvolle verliezen. Ook de verliezen die wij ervaren door de natuurlijke loop van het leven, zoals wanneer de kinderen het ouderlijk huis verlaten, het nooit weerzien van goede vrienden of bij het afsluiten van het arbeidzame leven, kunnen ingrijpend zijn. Eén van de ingrijpendste verliezen waarvoor een mens zich geplaatst ziet is het verlies van een dierbare door overlijden. Dat komt omdat verdriet te maken heeft met liefde. Het is de keerzijde van liefde. Als je van iemand houdt, met iemand verbonden bent, dan doet het verbreken van de band pijn.
En behalve dat je persoonlijk geconfronteerd wordt met verlies en rouw heb je ook te maken met mensen om je heen die verlies en rouw dragen. Dat laatste was één van de kernpunten tijdens de lezing, hoe kun je rouwende mensen steunen? Mensen zeggen zo snel de verkeerde dingen bij een overlijden:
"Hoe oud was je vader eigenlijk?" De leeftijd speelt geen rol, ook al is hij negentig jaar geworden, het verlies blijft net zo groot.
"Je kunt nu de draad wel weer oppakken, het is alweer een jaar geleden dat je dochter is overleden". Anderen bepalen niet jouw periode van rouwen.
Maar wat volgens Manu Keirse het ergste is, is iemand doodzwijgen. "Blijf de naam van de overledene noemen, ook na een maand, ook na een jaar en ook na tien jaar....", zegt Manu Keirse.
Een rouwproces is levenslang. Bij iedere gebeurtenis in het leven komt het gemis weer terug. Een ouder blijft in zijn leven altijd wandelen met het kind wat er niet meer is.
Manu Keirse heeft meerdere boeken geschreven. Het boek: "Helpen bij verlies en verdriet" heb ik zelf besteld.
Het was een indrukwekkende lezing. Er zijn vele tranen gevloeid.
De grote zaal zat bomvol met overwegend vrouwen. Slechts 5 % van de aanwezigen waren mannen. Rouwen mannen dan niet? Hebben mannen dan geen rouwproces?
Manu Keirse antwoordde daarop: "Natuurlijk rouwen mannen net zoveel als vrouwen. En zitten ook zij in een rouwproces. Het is alleen zo jammer dat de mannen vaak van jongs af aan zijn opgevoed met het gegeven dat ze flink moeten zijn en dat ze niet mogen wenen". Hij citeerde de titel van het boek - m.b.t. de situatie op het werk van een man die zijn zoontje heeft heeft verloren - Huilen doe je maar in de pauze.
Ik wil dit stukje afsluiten met een laatste opmerking van Manu Kierse: "Je hebt verdriet nodig om vreugde te leren kennen".
Vreugde over "de kleine dingen" in het leven...
Het hart van een magnoliabloem.
Het eerste oranjetipje vandaag gezien en gefotografeerd in onze tuin.
Ik heb de foto's wel flink moeten croppen en contrast gegeven om het oranjetipje te kunnen onderscheiden van de pinksterbloemen. Dichterbij mocht ik niet komen, het oranjetipje dartelde door onze tuin en zat nog geen 2 seconden stil. De foto's zijn niet scherp, dus ga ik nog een keer een poging wagen.