Donderdag 14 Februari 2013 om 14:30
Onze moeder moest ruim een jaar geleden noodgedwongen verhuizen. Vanwege haar "Oprollend geheugen" kan ze niet meer zelfstandig wonen. Voor ons als drie dochters de taak om haar huis op te ruimen. We nemen daar ruim de tijd voor en die tijd hebben we ook. Het gezamenlijk opruimen doen we met een lach en een traan.
De nieuwe woonruimte van onze moeder is bewust ingericht met haar eigen vertrouwde meubels. Voor andere spullen proberen we een goede bestemming te vinden, de rest gaat "gewoon" naar de stort.
Tussen de spullen vonden we een zakje met alle medailles van onze moeder met een ophangbord. Voor Joris een mooie klus om alle medailles weer op te hangen.
De schriften uit haar kindertijd zijn meegegaan naar haar nieuwe woonomgeving. Als we bij haar zijn dan pakken we de schriften erbij. De laatste keer waren onze zoon en ik bij haar en pakten we het schrift met spreekwoorden. Ik noemde de eerste helft van het spreekwoord en dan moesten zij het spreekwoord afmaken. Oma won met glans van haar kleinzoon.
Ook als we daar zijn pakken we het boek met liederen erbij. Mijn moeder komt uit een groot gezin, er werd vroeger bij hen thuis veel gezongen. Mijn moeder kent nu nog alle liederen uit het hoofd. Bijvoorbeeld van het lied "In 't groene dal, in 't stille dal" kent ze alle coupletten.
Als we bij mijn moeder zijn zingen we samen. Onze zoon leest hier belangstellend mee, maar zingt liever de nummers van deze tijd. 
Zaterdag 19 Januari 2013 om 16:07
Vrijdag gingen mijn fotomaatje en ik samen op stap in Friesland. Omdat het op die dag 50 jaar geleden was dat de barre Elfstedentocht van 1963 werd gereden, stelde Jan voor om naar het Elfstedenmonument te gaan, gesitueerd nabij het plaatsje Gytsjerk.
Op de tegeltjes staan portretten van mensen die ooit de Elfstedentocht hebben volbracht. Door het afwisselend gebruik van tegeltjes met een donkere achtergrond...
...en tegeltjes met een lichte achtergrond worden zo schaatsers in mozaïek gevormd.
Op Jan zijn weblog is te zien dat ik met de neus bovenop de portretten sta, ik raakte niet uitgekeken. "Het lijkt op het bestuderen van graven op een kerkhof, maar dan veel leuker" zei ik tegen Jan.
Ik was vanwege deze bijzondere dag specifiek op zoek naar portretten uit 1963. Ik kon ze niet vinden. "Nogal logisch dat je ze niet kunt vinden, er hebben maar weinig mensen de tocht uitgereden" zei Jan.
Veilgheidshalve namen we de steiger en niet het ijs om aan de zuidkant kant van de brug te komen.
Wel een beetje sneu als je op de onderste rij staat, krijg je gelijk een sepia-uitstraling.
Terwijl we uitkeken over riviertje de Murk richting Leeuwarden, prikte het zonnetje door de bewolking.
Aan de zuidkant van de brug is nog voldoende ruimte voor de volgende Elfstedentocht.
"Elfstedentochtgekte", kan wat mij betreft zo de Dikke van Dale in. Alsof een Elfstedentocht zich laat afdwingen door er veel over te praten en te schrijven.
Langs de legendarische woorden "It sil heve" stapten we naar de andere kant van de brug.
Al die portretten hebben een grote aantrekkingskracht, je blijft kijken en speuren.
Jan ontdekte toch een held die in 1963 de tocht uitreed.
Het tegeltje van Klasina Seinstra, de winnares in 1997 werd hier door Jan vastgelegd.
Op een informatiebord staat hoe je via de coördinaten bepaalde bekende personen kunt vinden. Het tegeltje van W.A. van Buuren oftewel Prins Willem Alexander staat op plaats 99,7.
Heel veel portretten lagen buiten ons bereik en voor de genoemde W.A. van Buuren moeten we wachten op sterk ijs en dan ook nog een ladder meenemen. Laat maar.
Nog een laatste blik over de Murk, richting Leeuwarden. Rechts op de horizon tekenen vaag zich enkele gebouwen in Leeuwarden af.
De andere kant op kijkend zien we tot onze vreugde de lucht blauw kleuren. Gelijk ziet alles er een stuk vriendelijker uit.
Voorlopig zwemmen de eenden rustig rond in het wak, zich niets aantrekkend van de Elfstedentochtgekte.
Maandag 19 November 2012 om 15:42
Wat de titel betreft zou het over mijzelf kunnen gaan, ware het niet dat ik een goede kapster heb die heel goed is in kleurtjes.
Zaterdagochtend hadden we hier mooi weer. Naast ons huis waren ze druk bezig met het omzagen van grote kerstbomen. Dit was ons uitzicht op zaterdagochtend.
Voor in de middag trok de lucht helemaal dicht, het werd saai grijs en koud. Voor mij jammer, ik zou namelijk de boot van mijn zus van de zomerstalling naar de botenhelling brengen. Vandaar werd de boot over de weg vervoerd naar de winterberging. Ik had het thermo-ondergoed aan en verder was ik ook goed ingepakt. Toch viel het me tegen, ik gaf er nog maar wat gas bij.
Het voorste stuk van de kap liet ik deze keer staan, dat scheelde mij weer tijd bij het afbreken en opbouwen van de kap. Al zittend in de boot zag ik door de kap niets, mijn koers bepaalde ik door te kijken naar de oevers. Van tijd tot tijd ging ik even staan om te kijken of er geen tegenliggers aankwamen.
Er was echter geen kip op het water, wel een aantal eenden.
Het Gieterse meer werd alleen bevolkt door een aantal eenden. Met veel drukte vlogen ze voor de boot op.
De betonning gaf nog wat kleur op deze grijze dag.
Bij mooi weer is het terras bij café Geertien druk bezet, nu was het uitgestorven.
Ik voer langs het kerkje op de Wetering.
Ik was verbaasd nog bloemen te zien in de hortensia's.
Toch wel met een gevoel van weemoed voer ik naar "onze" brug. Wat heb ik hier vroeger veel gevaren, gezwommen en geschaatst.
De brug is nu geautomatiseerd. Het oog had mij gedetecteerd, de brug hoefde voor mij niet open. Heel voorzichtig voer ik naar de brug, het paste net.
Een mooi "optrekje". Jullie begrijpen vast wel dat veel huizen daar nu worden bewoond door import, vaak mensen uit het westen die hier de rust en ruimte opzoeken. De eigen bevolking kan dit niet betalen.
Zondag klaarde het weer op, de lucht werd weer mooi blauw. Aan het eind van de middag maakte ik deze foto bij ondergaande zon. Dit is nu ons uitzicht en daar zijn we heel blij mee. 
Maandag 08 Oktober 2012 om 11:36
Afgelopen week vroeg onze zoon of hij ook een keer met oma mocht fietsen. Zaterdagmorgen hadden we hier veel regen, maar aan het eind van de morgen brak hier de bewolking open. Het leek ons een mooie middag om met oma te gaan fietsen. Onze zoon was vergeten een jas mee te nemen, vandaar dat hij op de foto staat met mijn jas aan. Volgens buitenstaanders lijken onze zoon en ik op elkaar, ik heb alleen niet zoveel gel in mijn haar.
Mijn moeder genoot van het buiten zijn, met name het heldere blauw tussen de wolken vond ze prachtig.
Begin september plaatste ik op mijn weblog een serie waarbij onze dochter met haar oma aan fietsen is op de duofiets. Een paar dagen later kreeg ik een mailtje van een medewerker van de firma Van Raam...
Beste Jetske, complimenten voor het leuke verslag en de erg mooie foto's. Vind je het goed als ik een link naar dit artikel opneem op de Van Raam site en een foto gebruik om er een aankondiging van te maken? Ik gaf daarvoor toestemming en een paar dagen geleden kreeg ik dit linkje van hem toegestuurd. Ze hebben het volledige verhaal en foto's overgenomen op hun website. Als dat geen goede reclame is voor hun fiets?
Tijdens mijn vorige fietstochten was mij opgevallen dat er in die streek zoveel baanderdeuren
en andere deuren zijn met hetzelfde thema.
Omdat onze zoon op oma paste kon ik deze keer een fotoserie maken van al de (baander)deuren die we onderweg tegen kwamen. Op deze site las ik het volgende: "De deuren hebben een streekeigen beschildering: een zandlopervorm van witte en donkergroene driehoeken met elementen van zwart en rood op het snijpunt."
Dit vind ik zo mooi, een verbouwde boerderij waarbij de baanderdeuren bewaard zijn gebleven.
Oma en kleinzoon zijn in de verte nog net te zien.
Kleinzoon was zorgzaam voor oma en reed voorzichtig. Onderweg keek hij goed uit. Mijn moeder kan als passagier wel zelf meetrappen maar verder kan ze niets doen, ze is dus "overgeleverd" aan de chauffeur en dat is soms best eng. We rijden dan ook niet te snel en geven van tevoren goed aan welke kant we opgaan.
Ineens schoot haar een oud kinderliedje te binnen wat ze begon te zingen.
Een veldmuis vond in het beukenbos een lege notendop
Hij poetste die met vochtig mos en zand een beetje op
Hij maakte er twee wieltjes aan en zei : "mijn fiets is klaar",
"Nu rijd ik van de heuvel af zonder het minst bezwaar"
"Nu rijd ik van de heuvel af zonder het minst bezwaar"
Hij deed zoals hij had gezegd en ging bij volle maan
met fiets en al op 't topje van de hoogste heuvel staan.
Hij trok zijn pootjes op en hup, daar ging het naar omlaag
Da's voor een muis in elk geval toch al een hele waag.
Da's voor een muis in elk geval toch al een hele waag.
Maar halverwege AUW, daar kwam zijn staartje tussen 't wiel
De notendop sloeg om en om zodat de veldmuis viel.
Beneden liep hij hinkend rond maar 't allergekste was
de fiets bleef aan zijn staart geklemd, zo kwam de muis te pas
de fiets bleef aan zijn staart geklemd, zo kwam de muis te pas
Mijn moeder heeft moeite met het onthouden van recente gebeurtenissen. Dit liedje van vroeger zong ze foutloos uit volle borst. Het vergroot ook haar gevoel van eigenwaarde. Ik kon namelijk alleen het eerste couplet met haar meezingen, de andere twee kende ik niet. Mijn moeder vindt het dan leuk te laten horen dat zij ze alle drie kent.
De wolkenlucht bleef boeiend. In de verte is de Beulakerwiede te zien. Later thuis op de computer en bij het speuren op internet kwam ik erachter dat ik per ongeluk een monument had gefotografeerd en wel de ruïne linksvoor op de foto. Dit is een restant van de ringmuur die eens het gebouwencomplex van een middeleeuwse broedergemeenschap omgaf. Het was deze plek die de blinde broeder Johannes van Ommen in 1398 uitkoos om een gemeenschap te stichten in de geest van de Moderne Devotie, een geestelijke en spirituele vernieuwingsbeweging met als grondlegger de Deventenaar Geert Grote (1340-1384). De gemeenschap telde tussen de 40 en 100 broeders. Zo staat er vermeld op deze interessante site
Nadat we oma weer veilig en wel hadden achtergelaten op haar kamer reden we tussen de meren door naar huis. Ik vind dat altijd een prachtige route. We stopten op een parkeerplaats om een foto te maken van de Beulakerwiede. De Beulakerwiede is ontstaan in het jaar 1776, in dit jaar was er in de nacht van 21 op 22 november een storm waarbij het dorpje Beulake overspoeld werd. Op deze deze site kun je o.a. de voorgeschiedenis lezen van deze watersnood.
Zaterdag 05 Februari 2011 om 15:33
Is het vandaag echt een dag in februari? Voor mijn gevoel past een dergelijke storm meer bij november...
Vanochtend reed ik naar mijn moeder. Onderweg werd ik geconfronteerd met een stukje negatieve nostalgie, toen wij vroeger naar school fietsten gakten en pikten deze krengen ook al naar ons. Het zijn vast niet meer dezelfde. Een betere waakhond kun je je niet voorstellen, maar om nu ook de openbare weg te bewaken.
De voorste witte liep naar mijn autoband en pikte er driftig in. In de auto voelde ik mij heel veilig, via het open autoraam fotografeerde ik de druktemakers.
De buurhond van mijn moeder stond met mijn zijn achterste naar de wind en leek me meewarig aan te kijken.
De sneeuwklokjes bij mijn moeder bloeien sinds twee weken. Bij ons thuis staan ze in de knop. Het viel nog niet mee een scherpe foto te krijgen, het is dan ook niet helemaal gelukt, ze zwiepten namelijk in de harde wind driftig heen en weer.
Voor de terugweg koos ik een route door De Weerribben. Tijdens het fotograferen aan de waterkant werd ik bijna omver geblazen.
De warm ingepakte vissers leek het niet te deren.
Ze waren op weg naar een mooi visplekje om daar hun kunstvisje uit te gooien.
Het draaiseizoen voor De Wicher is nog niet begonnen. Het zou ook te hard waaien, de wieken zouden "op hol slaan".
De vlag zal tijdens deze dagen ongetwijfeld een paar rafels erbij hebben gekregen.
Tijdens dit seizoen wordt er groot onderhoud gepleegd aan het vervenershuisje aan de Hogeweg in De Weerribben. Het rieten dak is vervangen, een grote boom is gekortwiekt en het witte bruggetje wordt vast vervangen.
Het witte bruggetje was een wankel ding, maar er zaten wel leuningen aan. Ik heb nog 1 stap gedaan op deze robuuste tijdelijke brug, maar durfde toch niet verder. Ik had vroeger tijdens gym ook al een hekel aan de evenwichtsbalk.
Twee meter vooruit en tien meter achteruit...ze zwommen twee meter tegen de wind in, ze stopten even en dreven zo weer tien meter achteruit.
"Hoe sterk is de eenzame fietser die krom gebogen over zijn stuur tegen de wind.
Zichzelf een weg baant".
Volgende 5
