Woensdag 28 Juli 2010 om 22:54
Onze zoon kwam om negen uur vanavond thuis van een partijtje voetbal met zijn vriendje. "Mamma, mamma, moet je eens buiten kijken, allemaal luchtballonnen!", riep hij.
Ik snelde met de camera naar buiten en vanuit onze achtertuin kon ik prima opnames maken van wel minstens dertig stipjes tegen de avondlucht.
En deze keer waren het geen stofdeeltjes veroorzaakt door een vervuilde sensor. 
Onze zoon zocht intussen op internet of de ballonnen inderdaad uit Joure kwamen zoals ik vermoedde.
Ik ging even naar binnen om de achterburen te bellen. Zij hebben namelijk het uitzicht vanuit hun woonkamer naar het zuiden. Ze bedankten me hartelijk voor het telefoontje en even later stonden ook zij op het erf naar het noorden te kijken.
De buurman haalde zoals gebruikelijk het paard binnen. Theoretisch zou er ook nog een ballon in hun land kunnen landen. Hij verzette alvast "het stek" voor de volgende dag.
Deze ballon passeerde op moment van fotograferen de Fries / Overijsselse grens.
Ik besloot op mijn fiets te stappen, want bij zoveel ballonnen zou er toch ergens eentje in de buurt moeten landen.
Deze ballon zeeg neer, nog net in Friesland.
Deze ballon moest nog even flink wat warme lucht inblazen...
...er moest namelijk nog een hindernis worden overwonnen, een rij met bomen langs de laan.
Er stond nagenoeg geen wind, de landing was perfect.
Van de bestuurder van de volgauto hoorden we dat er deze keer speciaal aandacht is voor de stichting "Spieren voor spieren". Een aantal kinderen met een spierziekte mochten ook met een ballon meevaren. Donderdagavond is daar een stukje over te zien in het jeugdjournaal.
Woensdag 28 Juli 2010 om 15:04
Waarom fladdert een mens 1400 kilometer weg, terwijl de natuur thuis zoveel moois laat zien?
Het was heerlijk om op vakantie te zijn, maar ook weer goed om thuis te zijn. De komende tijd zal ik wat series van de vakantie hier laten zien.
Vanmiddag met de camera in een half uur tijd in eigen tuin deze vlinders "gevangen". Ik hoop dat ik de goede namen geplaatst heb, zo niet dan hoor ik dat graag van jullie, dan kan ik het verbeteren.
Kleine vos.
Dagpauwoog.
Citroenvlinder.
Bont zandoogje.
Koevinkje.
Atalanta.
Edelhertvlinder...
Landkaartje.
Muntvlinder.
Purpermotje.
Eén van de redenen dat we op vakantie gaan is dat we even helemaal weg willen zijn. Thuis zijn we toch altijd bezig. Tsja en waarom dan zo ver weg? Je moet toch rekening houden met de wensen van alle gezinsleden. En dan speelt natuurlijk het weer ook nog mee. Daar heb je nu eenmaal een beter klimaat als je tenminste van die aangename warmte houdt.
Eigenlijk ben ik nu met bovenstaande serie alweer aan het spijbelen. Ik was namelijk bezig met het "uitlikken" van de caravan en met een grote stapel was weg te werken.
Deze dagen kom ik bij jullie bijlezen. Ik zal niet op ieder log apart kunnen reageren, maar ik bekijk wel alle foto's. Want ik ben nu eenmaal een fotofreak. 
Zaterdag 10 Juli 2010 om 00:35
Op donderdag werd ik door Jan geattendeerd op een bijzonder soort waterjuffer die boven onze vijver rondvloog, namelijk de kleine roodoogjuffer. Deze juffer had ik tot dusver nog niet eerder (bewust) gesignaleerd bij onze vijver. We pakten allebei onze fotocamera en trachtten het beestje op de foto te krijgen. De juffer ging echter steeds op een waterlelieblad zitten die het verst bij ons vandaan was en dat was voor een macro-opname te ver weg.
Vandaag ontdekte ik dat er wederom veel roodoogjuffers rondvlogen boven onze vijver. Het resultaat van de vorige dag zinde me niet en ik zocht naar een oplossing. Met een temperatuur van boven de 30 graden leek het me goed om het nuttige met het aangename te vereningen....ik ging met de onderbenen in het water. Door mijn voeten te plaatsen op de bovenste etage in de vijver kon ik verder naar voren leunen en kon ik zo met de macrolens de juffers dichterbij benaderen.
Even voor alle duidelijkheid, mijn voeten waren schoon. De vlekjes die jullie zien zaten in het water. Doordat ik mijn voeten op de bodem plaatste ging het bezinksel van de bodem ronddwarrelen in het water.
Ik had wel enige schroom voordat ik mijn voeten in het water durfde te steken. De vissen in onze vijver zijn namelijk wel erg groot. Tenslotte hadden mijn teennagels wel iets weg van visvoer...
En ook schildpadden staan bekend om hun bijten.
Maar met de wetenschap dat zij banger zijn voor mij, dan ik voor hen, trok ik toch "mijn stoute schoenen uit".
En ik had mijn doel bereikt, de juffers kon ik steeds dichterbij benaderen.
Na een tijdje leek het alsof ze al aan me gewend raakten.
Ik heb daar een tijdlang heerlijk zitten te genieten. En met de voeten in het koude water was het daar bij ruim 30 graden prima uit te houden.
Na een tijdje streek er een mannetje en vrouwtje vlak voor mijn camera neer. Ze hechtten zich aan elkaar vast en lieten zich door niemand storen. Een paringswiel werd gevormd en ik kon in alle rust fotograferen. Op de foto is te zien dat alleen het mannetje rode ogen heeft en het vrouwtje niet.
Het tijdstip van fotograferen was uit fototechnisch oogpunt niet echt geschikt. De zon stond hoog aan de hemel en het licht was erg hard. En dat is op onderstaande foto's ook wel te zien.
Na de paring bliezen ze nog even uit. Het mannetje blijft zijn vrouwtje bij "het nekvel" vasthouden.
En toen gingen ze samen op weg om de eitjes af te zetten op de waterplanten.
Het vrouwtje maakt met haar legboor gaatjes in de waterplanten. In elk gaatje legt ze een eitje.
Vele paartjes vlogen er rond en waren druk met het afzetten van de eitjes.
Omdat de juffers allemaal op verschillende afstanden stonden van de macrolens is er één paar ogen scherp
En kwam zelfs bij dertig graden nog een schaatsenrijder langs...
En voordat ik het doorhad zaten er twee bovenop elkaar...
En als je zo met je neus bovenop de waterlelies zit zie je nog eens wat. Een larve van een waterjuffer bewoog zich over het blad.
De rest van de middag hield ik deze larve in de gaten. Het uitsluipen wilde ik wel meemaken. Iedere keer als ik keek was er niets veranderd. Totdat ik op een gegeven moment weer een kijkje ging nemen en tot mijn verbazing zag dat de jas al uit was. Ik kon het me bij deze temperatuur ook heel goed voorstellen, ik zou ook snel mijn jas uitdoen.
De juffer was nog aan het uitharden. Zo aan het begin van dit stadium zit er nog weinig kleur aan de juffer en ook nog niet te determineren. Voor zover het determineren mij al zou lukken overigens, want ik vind dat nog best moeilijk.
De temperatuur was nog steeds extreem hoog en het werd weer tijd voor mijn verfrissende voetenbadje. Het was inmiddels al eind van de middag, het licht was veel beter. Juffers in tandemsprong vlogen er niet meer rond, maar nog wel individuele juffers. Ze streken bereidwillig voor mij neer op een waterlelieblad.
Deze juffer bewoog op en neer met het achterlijf. De functie hiervan weet ik niet.
Deze zwaaide met zijn rechter voorpoot.
Met een vleugje zonlicht op de glanzende rug.
Nog eenmaal de blik op de fotogenieke ogen.
Bij deze geef ik jullie het volgende advies tijdens het warme weer: "Houd het hart warm en vooral het hoofd en de voeten koel".
Dinsdag 06 Juli 2010 om 06:28
Onze zoon heeft in zijn vierkante meter tuin zaadjes gezaaid van bloemen die vlinders aantrekken, speciaal voor zijn fotograferende moeder...
...en met succes. Want zo streek er afgelopen week een kleine vos neer op de korenbloem in zijn tuintje, die minitieus alle blauwe bloemen bij langs ging.
Het is geen vlekkeloos exemplaar, maar dat zijn wij ook niet. En ook het Nederlands elftal speelt niet vlekkeloos...het zijn ook maar mensen.
Ieder mens en dier heeft wel een vlekje of meerdere en gelukkig mogen ze allemaal een plekje krijgen op deze aarde.
Allemaal een fijne en zonnige dag gewenst.
Hopen dat het vanavond een sportieve en mooie wedstrijd wordt.
Zaterdag 03 Juli 2010 om 17:57
Vanmiddag had ik het geluk om parende vlinders vast te leggen in eigen tuin, het waren klein geaderde witjes.
Ze streken neer op een vijgenblad.
En nog een foto van het paartje in het laatste zonlicht van die middag.
Het mannetje is wit en het vrouwtje is geel.
Mijn eega sproeide de tuin in de hoop dat de dikke druppels die er zouden vallen op die manier effectiever te laten zijn. De lucht zag er heel dreigend uit. Uiteindelijk was het onweer bij ons niet van betekenis. Het rommelde alleen wat in de verte.
We hebben een aantal regenbuien gehad. Tijdens de buien koelde het flink af. Op het moment van schrijven is het buiten 22 graden en binnen 25 graden. We hebben nu alle deuren en ramen tegen elkaar openstaan. De heteluchtverwarming staat op continu ventileren, zo wordt er koelere lucht van buitenaf via de roosters naar binnen geblazen.
De bloemen konden wel wat verfrissende druppels gebruiken.
