boomkruiper: Jij had een supperdrukke … marjolein vh pl.: Wat mooi...al die kleurtj… Annemarie: Het ziet er echt stralend… H@@Pee: Zo te zien was er meer wi… H@@Pee: Een prachtige serie heb j… Tiny : Wat een mooi serie.
Dat d… Tiny : Leuk, is niet zo groots o… Jan K.: Altijd een mooi kleurrijk… Hanny: Onvoorstelbaar wat een mo… Hendrika: Duidelijk geen zelfgemaak…
Dat het in Kroatië ook wel kan spoken dat bewijzen onderstaande filmpje en foto's.
Eerst stak er een harde wind op. De campinggasten gingen massaal extra haringen in de grond slaan en dat is op het filmpje ook te horen. Onze buren van de kleine tentjes waren een dagje uit. Wij hebben de honneurs daar waargenomen en de boel extra vastgezet.
Aan het eind van het filmpje schijnt de zon en het regent, een bijzonder gezicht. Onze palm mocht ook even in de verfrissende regen staan. Dat de gezinsleden niet altijd doorhebben dat ik aan het filmen ben is te horen in het filmpje. Vader vertelt aan zoonlief waar hij de palm heeft gekocht, bij de Lidl in Kroatië dus. We hebben deze helemaal meegesleept naar Nederland als souvenir uit Kroatië.
Op een dag was er een onweersbui in aantocht. Ik besloot met de fiets naar de kust te gaan met het doel een keer een bliksemschicht te vangen. De mammatuswolken waren indrukwekkend. Er waren niet heel veel ontladingen.
Aan de overkant is een steengroeve te zien. De lucht werd steeds donkerder.
Het valt nog niet mee om een bliksemschicht te vangen. Op het moment dat je er één ziet ben je te laat met afdrukken, zelfs bij een spiegelreflexcamera. Toen heb ik maar een tijd op goed gelukt naar een bepaalde richting vele foto's achter elkaar gemaakt in de hoop dat er per ongeluk een ontlading op de foto zou komen. En dat is een paar keer gelukt. Op onderstaande foto aan de linkerkant.
En nog een grotere bliksemschicht met vele zijtakjes.
Na een tijdje kwam de bui zo dichtbij dat het mij verstandiger leek om weer richting caravan te fietsen. Ik wilde de gezinsleden ook niet onnodig ongerust maken. In de caravan heb ik eerst de beide foto's waarop een bliksemschicht was te zien voor de zekerheid op het kaartje vergrendeld. Ik had tenslotte nog niet eerder een dergelijke foto gemaakt en wilde de foto's niet per ongeluk wissen. De andere 100 foto's zonder heb ik meteen verwijderd.
Een bijkomstigheid van de fotografie (waar volgens mij meerdere fotografen tegenaan lopen) is dat het vervelend is dat de overige gezinsleden altijd moeten wachten op de fotograaf. Eigenlijk is dat voor beide partijen niet leuk, niet voor de wachtende gezinsleden en niet voor de fotograaf die de fotosessie dan maar snel afrondt omdat die zich schuldig begint te voelen.
Ik vind het dan ook heerlijk om ook tijdens de vakantie er even alleen op uit te trekken om foto's te maken. Nou ja, dat "even" kun je eigenlijk wel weglaten. Op een dag waren er in Kroatië prachtige wolkenluchten te zien. Die wolkenluchten deden me besluiten om de fiets te pakken en een rondje te maken over het platteland.
In de vakantie zag ik tweemaal een soort vlinder die mijn aandacht onmiddellijk trok. Het was een grote vlinder en de vlinder had een aparte manier van vliegen. Het leek wel of de vlinder achteruit vloog. De manier van vliegen deed me ook denken aan een deltavlieger. En wat nu zo leek is dat die zeilende manier van vliegen ook omschreven wordt in dit linkje, het gaat om de koningspage. Eén van de eerste dagen zag ik de vlinder op de kiezels zitten terwijl ik uit de Adriatische zee stapte. Jullie begrijpen, ik had toen geen camera bij me. Ik was toen in de veronderstelling dat ik nog wel een herkansing zou krijgen, de vakantie was immers nog jong. De hele vakantie heb ik naar de vlinder gespeurd. Pas aan het eind van de vakantie kwam deze vlinder nog één keer op mijn pad, de vlinder zeilde zo voor mijn voeten neer. Ik kon maar één foto maken en de vlinder vloog weg en dat was tevens de laatste ontmoeting met dit soort.
Op de plaats waar de passiflora zo uitbundig bloeide maakte ik onderstaande foto's van de lucht.
Er zijn veel campinggasten die hun caravan gedurende de winter in Kroatië laten staan. Met de tractor wordt de caravan dan van en naar de camping gebracht.
Een icarusblauwtje wilde ook al niet lang voor me poseren. Tijden heb ik achter dit vlindertje aan "gevangen".
Heel groot.
Een vlindersoort die ik het meest zag tijdens onze vakantie was een witje. Het was een zeldzaam ongedurig soort. Tijden ben ik er achteraan geweest en deze vlindersoort vertikte het om maar eventjes voor mij te gaan zitten. Ze huppelden van de ene bloem naar de ander en volgens mij "dronken" ze al vliegend. Toch is het me één keer gelukt om een acceptabele foto te krijgen.
Jullie begrijpen vast wel dat ik met al dat moois om me heen slechts een paar kilometer heb gefietst en dat ik toch tijden ben weggebleven. Plotseling zag ik deze prachtige vlinder. Het was een blauwe ijsvogelvlinder. Behalve dat de onderkant van de vleugels mooi getekend was, was de bovenkant van de vleugels ook prachtig mooi. Maar de vlinder liet de bovenkant van de vleugels alleen zien tijdens het vliegen. Tijdens het stilzitten weigerde de vlinder de vleugels te spreiden. Ook met deze vlinder heb ik me tijden vermaakt.
Op de onderstaande foto is een glimp te zien van de bovenkant van de vleugels. Hier gaat de vlinder weer op de vleugels.
Het was een prachtige fietstocht en met mijn camera heb ik ten volle genoten.
"Mam, wil je van mij een foto maken met mijn nieuwe pet op, bij de zonsondergang? Dan kan ik die foto vanavond nog op Hyves plaatsen".
Bij de receptie op onze camping in Kroatië konden we met onze laptop draadloos internetten. Het leek onze zoon wel een leuk idee om tijdens de vakantie een foto van hem op Hyves te plaatsen. Ik wilde wel graag met hem mee naar weer een zonsondergang.
Deze zonsondergang was weer anders dan de voorgaande die ik al had vastgelegd.
Deze keer zat er wat meer bewolking wat hoger in de lucht.
Deze keer zat er geen dichte wolkenband net boven de horizon. Deze keer ook geen laagvliegende raceboten, maar een rustig voortkabbelende fiets.
De zon werd in tweeën gesplitst.
Mijn wens om de zon in de zee te zien zakken zou echter vanuit dit standpunt nooit uitkomen. Deze avond kwam ik erachter dat er zich in de verte een landtong bevond waar de zon achter zakte. Die landtong was pas te zien op het moment dat de zon er heel dicht boven zat.
Onze zoon had zijn foto voor Hyves en ik had weer een zonsondergang te pakken.
Vandaag de laatste serie van de prachtige fotokuier van afgelopen maandag.
Bij het zuidelijkste ven in Wijnjeterper Schar is een strandje. Niet zo'n strandje waar je je badlaken neerlegt hoor, het is namelijk een nat en slijkerig stuk zandplaat. Zo'n stuk waar je zo heerlijk vies wordt als je op je knieën gaat om macrofoto's te maken. Nou ja, die oude spijkerbroek had ik ter hoogte van de knieën toch al vies.
Sommige fotografen hebben een kantelbaar schermpje en gaan gedistingeerd op hun hurken zitten om zo een foto te maken van de waterlijn. Die houden hun knieën schoon.
Op dit strandje is veel zonnedauw te vinden. Wij speurden allebei rond of er ook zonnedauw was te vinden mét prooi. Bijna tegelijkertijd ontdekten we enkele waterjuffers die te prooi waren gevallen aan de zonnedauw.
Voor onderstaande waterjuffer kwam alle hulp te laat.
Zo te zien was deze waterjuffer nog maar net gevangen in de tentakels van de zonnedauw. De waterjuffer had nog redelijk veel bewegingsvrijheid, maar zelfstandig ontsnappen zat er toch niet meer in.
Het was een watersnuffel. Een paar dagen geleden leerde ik van Heidehipper hoe je kunt zien dat het een watersnuffel is en geen azuurwaterjuffer. De watersnuffel heeft een paddenstoelvormige vlek op het tweede segment wat tegen de segmentring aanligt. Ik heb een pijl op de foto gezet. Een azuurwaterjuffer heeft op die plaats een U-vormige vlek die los ligt van de zwarte segmentring. Het determineren van juffers en libellen vind ik heel moeilijk, maar ik probeer de zaken die ik leer m.b.t. het determineren zoveel mogelijk te onthouden (sla het ook op de harde schijf van de computer ) en toe te passen.
De watersnuffel kroop nog wat meer naar rechts en hoopte met houvast bij de voorpoten zo los te komen van de zonnedauw.
Jan stelde voor om met een stokje de waterjuffers te gaan helpen. Door er een stokje onder te houden kon de waterjuffer los komen en vloog weg...Wel een beetje domme reactie van de waterjuffer, want hij streek neer op de volgende zonnedauw. Maar gelukkig toch op tijd vloog de juffer over het water weg, ver bij de zonnedauw vandaan.
