Zondag 27 December 2009 om 23:06
Vader en zoon kunnen uren samen in de keuken bezig zijn. Vandaag gebruikten ze de crispplaat. En ideeën doen ze op via deze site
Voor vandaag had onze zoon dit ovengerecht zelf bedacht en met een heel klein beetje hulp van zijn vader uitgevoerd. Het was heerlijk, luchtig en gezond.
Hij heeft nog lang niet de leeftijd om op kamers te gaan, maar wat het eten koken betreft zou het al binnenkort kunnen. Wat de was betreft, die zal hij voorlopig nog wel mee moeten nemen naar zijn moeder.... 
Donderdag 30 Juli 2009 om 11:20
Frankrijk is bekend om de lavendel. Bij de ingang van de camping stond een grote border lavendel te geuren. Jammer dat ik jullie de geur hier niet kan laten ruiken.
Op die lavendel waren heel veel hommels aan het fourageren.
Dit blauwtje had ik in Frankrijk al "waterblauwtje" genoemd. Deze vlinder dartelde namelijk rond onze waterkraan achter de caravan.
Ik denk dat het boomblauwtje is, gezien de omschrijving van alle blauwtjes op deze vlindersite.
Petanque was ook op onze camping dé sport. Er werd wat afgespeeld. Deze groep vond het wel leuk dat ik foto's kwam maken. Ik vroeg me af waarom ze op het pad speelden en niet op de prachtig geprepareerde baan die achter hun lag. Ondanks dat het moeilijk communiceren was tussen Franssprekende mannen en een Engelssprekende toerist kwam ik er toch achter dat de échte baan te glad was en dat het op het pad moeilijker was. En dat ze vanwege de moeilijkheidsgraad liever op het pad speelden.
Onderstaande foto maakte ik speciaal voor een bijzondere vrouw, een vriendin. 
Deze auto stond op onze camping.
Ik had in het verleden al eens geschreven dat mijn eega fantastisch kan koken. Hij heeft die eigenschap schijnbaar doorgegeven aan onze zoon. Hij heeft veel belangstelling voor het koken en helpt zijn vader graag.
Het mooiste vind hij, als hij zelf een menu mag samenstellen. Zo ook in de vakantie bedacht hij het menu en samen met zijn vader ging hij naar de supermarkt om de inkopen te doen.
En zo hadden wij 's avonds een heerlijke maaltijd.
Het lijkt hem wel wat om later zelf een hotel of restaurant te hebben. In de vakantie maakte hij alvast notities van de verschillende gerechten die hij wil gaan serveren.
Iedere avond een partijtje tennissen, deze keer onder een prachtig rood kleurende lucht.
Zondag 21 Juni 2009 om 16:00
Zaterdag waren we met een groep naar Taman Indonesia.
In 1992 hebben we een rondreis gemaakt in Indonesië. We zijn op de eilanden Sumatra, Java en Bali geweest. Het bezoek aan Taman Indonesia was voor ons dan ook een feest van herkenning.
Vanwege de regen hebben we eerst binnen koffie gedronken en spekkoek gegeten. Binnen was er ook van alles te zien.
Wie aan Indonesië denkt, denkt meteen aan wajangpoppen. Het maken van deze poppen is aan vaste regels gebonden. Bij de poppen van hout snijdt men eerst de contour en dan volgens voorgeschreven patronen de oren en daarna wordt met buitengewone nauwkeurigheid het gezicht vormgegeven. Veel aandacht wordt daarbij besteed aan de expressie. Nu is de neus aan de beurt, vervolgens de mond en tenslotte de ogen. En dan is de pop gereed om geschilderd te worden. Ze beginnen met een witte basisverf en dan met de hoofdkleuren: geel, rood, blauw en zwart. Alle kleuren hebben een betekenis. Door menging ontstaan weer tussenkleuren. Door de gebruikte kleuren, de vorm en houding van het hoofd krijgt de pop z'n bedoelde karaktertrekken.
In het park leven maar liefst vijftig verschillende soorten vogels. De meeste vogels moet je fotograferen vanachter het gaas. Bij sommige soorten kom je binnenin de kooi. Toch was het gezien het donkere weer nog lastig om te fotograferen. Ik laat er in deze serie ook maar eentje zien. Een goudfazant in de rui.
We liepen daar net tijdens voedertijd. Levende wormen voor de vogels.
Een echte topper voor de kinderen was de pratende Beo.
Een Indonesisch muziekinstrument, een angklung. Gemaakt van bamboe. Iedere grootte heeft een andere toonhoogte. Door te schudden aan de verschillende toonhoogtes kun je een lied spelen. Wij hebben ook een angklung in huis en ik kan er ook nog op spelen. Maar echt niet zo goed als de musicus op dit filmpje. Een umbrella heb je daar ook niet nodig, bij een regenbui pak je gewoon een bananenblad.
Prachtige bloemen.
Bij zulke grote ogen smelt je hart toch helemaal?
Er waren stands waar je allemaal verschillende soorten saté kon proeven.
De mensen hierboven gebruikten bij hun saté heerlijke ketjap. Natuurlijk moesten we daarvan wel een fles (links op de foto) meenemen naar huis, "Bango", de lekkerste ketjap ter wereld...
Op deze grote poster staat een landbouwer die aan het werk is op de sawah's (rijstvelden). Ook dat hebben we op onze rondreis in het echt mogen aanschouwen.
Op de voorgrond staat een vervoermiddel. We hebben ons tijdens ons verblijf aldaar enorm verbaasd wat er allemaal op dergelijke manier vervoer werd. Alles wat ook maar wielen had werd gebruikt en volgepakt. We fotografeerden toen met een spiegelreflex camera in het analoge tijdperk. We zijn met enorm veel foto's thuis gekomen, maar achteraf had ik van al die volgepakte vervoersmiddelen meer foto's willen hebben.
Een bajaj is een motorische driewieler die in de grote steden van Indonesië wordt gebruikt als taxi.
Een becak, een fietstaxi.
Iedereen had wat lekkers meegebracht en het was de bedoeling om op de Drentse heide nabij Havelte te gaan picknicken. Het weer was echter niet stabiel. Toen hebben we met elkaar besloten om te gaan picknicken onder de veranda in onze tuin. Het meegebrachte eten en drinken werd uitgestald op een grote tafel. I.p.v. picknickkleden moesten we helaas op tuinstoelen zitten, maar flexibel als we zijn... En voor de zekerheid hebben we onze potkachel onder de veranda maar even aangestoken. Het laat zich raden...het was er heel goed toeven.
Vrijdag 26 December 2008 om 11:56
Onze eerste kerstdag begon met een kerstviering in onze kerk.
Het aansteken van de kaarsen is een heel secuur werkje.
De rest van de dag was het een gezellig samenzijn met de familie. De maaltijd was niet overdadig maar wel met zorg samengesteld en klaargemaakt en bestond uit meerdere gangen.
Het belangrijkste vinden wij het bijpraten, het genieten van het samen eten en samen spelletjes doen.
De oudste kleinzoon vindt koken erg leuk. Samen met mijn eega heeft hij het menu samengesteld en de inkopen gedaan. Met zijn oom op de achtergrond voor een kleine ondersteuning, heeft hij ons een heerlijke maaltijd geserveerd!
Ook onze zoon heeft zijn aandeel geleverd. Een tussengerecht met sorbetijs en alcoholvrije champagne om de eetlust op te wekken.
Over een paar jaar hoeft mijn eega helemaal niets meer te doen, dan kunnen de beide neven zich prima samen redden.
Onze zoon heeft laatst op de kerstmarkt voor ons een pakje met ijsfonteinen gekocht. Die hebben we natuurlijk tijdens deze bijzondere gelegenheid wel even gebruikt. Je kunt wel raden wie de ijsfontein mocht aansteken.
De familie was niet helemaal compleet. Mijn jongste zus met haar gezin genoten van een welverdiende vakantie op Terschelling. Natuurlijk hadden we wel even telefonisch contact gisteren. Zo waren ze er toch een beetje bij.
Zaterdag 20 December 2008 om 18:18
Terwijl ik de groep virussen nog druk aan het uitzwaaien was, diende alweer een nieuwe groep visite zich aan. Terwijl we notabene voor dit weekend alle visite hadden afgebeld, om zo rustig de tijd te hebben om uit te zieken. Onaangekondigd stond er nu een hele groep bacteriën voor de deur. Ze hadden ook wat meegebracht, een bijholteonsteking. De details over het aspect van dit cadeautje zal ik jullie besparen. 
Terwijl mijn eega en onze 18-jarige neef, de gelegenheidskoks, vanmiddag druk overlegden over het kerstmenu en samen de inkopen deden, legde ik de laatste hand aan onderstaand culinair logje.
Wij hebben een receptenboekje uit 1931 in huis van de opa van mijn man. Deze opa was bakker en had een bakkerij in Diever.
Wel bijzonder om die oude handgeschreven recepten te zien.
Omdat zijn opa al in 1949 is overleden, heeft mijn man zijn opa nooit gekend.
Mijn man heeft onlangs "een kniepertiesiezer" gekocht. Het bakken zit waarschijnlijk toch in de genen.
Knieperties bakken is een oudejaars-traditie. De naam knieperties slaat op het samen knijpen van het deeg tussen de twee schanierende delen van het ijzer. Het zijn flinterdunne koeken die per streek een eigen naam kregen. Zo worden ze in delen van Nederland ook wel "kniepkoukes" of "ijzerkoeken" of "knieperties" of "rollechies" genoemd.
Tegen de tijd van oud en nieuw werd er druk gebakken vroeger, heel wat trommels werden gevuld met knieperties. Veelal op het platteland bezaten vroeger,heel wat families hun eigen koekijzer. Soms waren deze versierd met allerlei figuren zoals mensen, dieren, levensbomen of jaartallen
Een dag van tevoren wordt het deeg gemaakt, zodat deze hard kan worden. Een bolletje deeg wordt er dan op het ijzer gelegd. Tegenwoordig een ijzer op elektrisch en met anti-aanbaklaag.
En daarom doen we dit bakken onder de veranda of in de garage. Er komt namelijk heel veel stoom bij vrij en het geurt ook overdadig.
De rolletjes werden direct na het bakken als ze nog zacht waren gelijk op gerold.
De platte koeken vertegenwoordigen het oude jaar, kijk het jaar was immers voorbij en men wist wat er gebeurt was in de wereld al het nieuws lag zo men zou zeggen open en de rolletjes vertegen woordigen het nieuwe jaar dat nog voor ons ligt " wat de toekomst brengen zou wist men niet ".
En deze stapel krijgt bij ons niet de tijd om slof te worden.
Volgende 5
