boomkruiper: Jij had een supperdrukke … marjolein vh pl.: Wat mooi...al die kleurtj… Annemarie: Het ziet er echt stralend… H@@Pee: Zo te zien was er meer wi… H@@Pee: Een prachtige serie heb j… Tiny : Wat een mooi serie.
Dat d… Tiny : Leuk, is niet zo groots o… Jan K.: Altijd een mooi kleurrijk… Hanny: Onvoorstelbaar wat een mo… Hendrika: Duidelijk geen zelfgemaak…
Een bijkomstigheid van de fotografie (waar volgens mij meerdere fotografen tegenaan lopen) is dat het vervelend is dat de overige gezinsleden altijd moeten wachten op de fotograaf. Eigenlijk is dat voor beide partijen niet leuk, niet voor de wachtende gezinsleden en niet voor de fotograaf die de fotosessie dan maar snel afrondt omdat die zich schuldig begint te voelen.
Ik vind het dan ook heerlijk om ook tijdens de vakantie er even alleen op uit te trekken om foto's te maken. Nou ja, dat "even" kun je eigenlijk wel weglaten. Op een dag waren er in Kroatië prachtige wolkenluchten te zien. Die wolkenluchten deden me besluiten om de fiets te pakken en een rondje te maken over het platteland.
In de vakantie zag ik tweemaal een soort vlinder die mijn aandacht onmiddellijk trok. Het was een grote vlinder en de vlinder had een aparte manier van vliegen. Het leek wel of de vlinder achteruit vloog. De manier van vliegen deed me ook denken aan een deltavlieger. En wat nu zo leek is dat die zeilende manier van vliegen ook omschreven wordt in dit linkje, het gaat om de koningspage. Eén van de eerste dagen zag ik de vlinder op de kiezels zitten terwijl ik uit de Adriatische zee stapte. Jullie begrijpen, ik had toen geen camera bij me. Ik was toen in de veronderstelling dat ik nog wel een herkansing zou krijgen, de vakantie was immers nog jong. De hele vakantie heb ik naar de vlinder gespeurd. Pas aan het eind van de vakantie kwam deze vlinder nog één keer op mijn pad, de vlinder zeilde zo voor mijn voeten neer. Ik kon maar één foto maken en de vlinder vloog weg en dat was tevens de laatste ontmoeting met dit soort.
Op de plaats waar de passiflora zo uitbundig bloeide maakte ik onderstaande foto's van de lucht.
Er zijn veel campinggasten die hun caravan gedurende de winter in Kroatië laten staan. Met de tractor wordt de caravan dan van en naar de camping gebracht.
Een icarusblauwtje wilde ook al niet lang voor me poseren. Tijden heb ik achter dit vlindertje aan "gevangen".
Heel groot.
Een vlindersoort die ik het meest zag tijdens onze vakantie was een witje. Het was een zeldzaam ongedurig soort. Tijden ben ik er achteraan geweest en deze vlindersoort vertikte het om maar eventjes voor mij te gaan zitten. Ze huppelden van de ene bloem naar de ander en volgens mij "dronken" ze al vliegend. Toch is het me één keer gelukt om een acceptabele foto te krijgen.
Jullie begrijpen vast wel dat ik met al dat moois om me heen slechts een paar kilometer heb gefietst en dat ik toch tijden ben weggebleven. Plotseling zag ik deze prachtige vlinder. Het was een blauwe ijsvogelvlinder. Behalve dat de onderkant van de vleugels mooi getekend was, was de bovenkant van de vleugels ook prachtig mooi. Maar de vlinder liet de bovenkant van de vleugels alleen zien tijdens het vliegen. Tijdens het stilzitten weigerde de vlinder de vleugels te spreiden. Ook met deze vlinder heb ik me tijden vermaakt.
Op de onderstaande foto is een glimp te zien van de bovenkant van de vleugels. Hier gaat de vlinder weer op de vleugels.
Het was een prachtige fietstocht en met mijn camera heb ik ten volle genoten.
De passiflora in onze tuin wilde dit jaar helaas niet bloeien.
In Kroatië kwam ik langs een omheining waar een passiflora langs was geleid. Over een lengte van wel twintig meter zat de plant vol met bloemen en passivruchten. Een schitterend gezicht.
Het was een komen en gaan van insecten.
Een kevertje, zwart met witte stippen met op de kop een miertje. Links van de kever zit ook nog een mier. Ik noem het miertje even apart omdat verderop in de serie, reuzemieren zijn te zien. Wat een verschil in grootte.
Ik heb een tijdje gezocht maar kon de naam van deze kever niet vinden.
Het nadeel van deze foeragerende insecten is altijd dat ze met hun kop zo diep weggedoken zitten in hun etensbord...
Ook van deze kever weet ik de naam niet. Kevers zijn de grootste groep onder de insecten ook wel torren genoemd. Kevers hebben meestal twee paar vleugels, hoewel sommige vleugelloos lijken. De voorste vleugels, die ze bijna allemaal wél hebben zijn namelijk heel hard geworden en we noemen ze dekschilden. Daarom heten kevers officieel schildvleugeligen. Bij de meeste kevers zitten daaronder vliezige vleugels waarmee ze vliegen.
Dit was echt een monster van een insect. Op de foto is altijd wat moeilijk in te schatten hoe groot een insect is, maar als je het vergelijkt met de bloem dan krijg je een beetje een indruk. Deze insect vloog van bloem naar bloem en als hij dan zo vlak langs mijn hoofd vloog dan dook ik toch even met mijn hoofd naar beneden.
Samen eten kan heel gezellig zijn...
Hele grote mieren...
....en een heel klein vlindertje. Tijdens het vliegen kon je ze eigenlijk niet met het blote oog waarnemen, er kwam gewoon iets kleins voorbij. Ze waren erg ongedurig, want ik mocht dit eigenwijze koppie helaas niet van dichtbij vastleggen. Hendrika heeft voor mij gevonden wat het is. Waarschijnlijk een panteruiltje Ik ben toch zo blij met zulke deskundige medebloggers.
En tenslotte nog een grote opvallende spin. Dit is de wespspin of tijgerspin met dank aan Hendrika!
Sprinkhanen en krekels horen tot dezelfde groep insecten. Ook op diverse afbeeldingen op internet worden deze twee nog al eens door elkaar gehaald. Deze site laat (met een knipoog) het verschil zien tussen beide.
Door het warmere klimaat komen er in Nederland steeds meer sprinkhanen en krekels voor, zo staat er vermeld op deze site.
In Kroatië komt zowel de sprinkhaan alsmede de krekel heel veel voor. Een sprinkhaan zien is een eerste, maar vastleggen is een tweede. Onderstaande foto maakte ik bij de caravan.
Ik ben een paar keer met de camera alleen op stap geweest. Op een keer liep ik door een berm en bij iedere stap die ik maakte sprong er een sprinkhaan voor mijn voeten weg. Drie keer mocht ik er één vastleggen, maar duidelijk niet te dichtbij.
Het lijken me drie verschillende soorten sprinkhanen, maar als ik het mis heb lees ik dat graag.
Krekels heb ik niet op de foto kunnen vastleggen. Volgens mij leven die met name in de bomen. Als je aan Kroatië denkt, denk je meteen aan het geluid van de krekels. Als je op het geluid gaat letten, kun je er soms "crazy" van worden. Te vergelijken met het geluid van de vuvuzela's tijdens het WK. De krekels produceren hun geluid op verschillende toonhoogtes en in verschillende geluidsterktes. De krekels die de hoge tonen produceerden kon ik (gelukkig) niet horen. Mijn gehoor is in de loop van de jaren toch wat minder geworden, het zogenaamde "hoge tonen doof". Onze kinderen daarentegen hoorden alle toonhoogtes en waren dan ook helemaal verbaasd dat ik dat niet kon horen.
Op een dag richtte ik mijn videocamera op een boom en legde het concert van de krekels vast.
Als je het concert op het filmpje niet hoort moet je of de volumeknop opendraaien of een keer naar de hoorspecialist.
Vandaag de laatste serie van de prachtige fotokuier van afgelopen maandag.
Bij het zuidelijkste ven in Wijnjeterper Schar is een strandje. Niet zo'n strandje waar je je badlaken neerlegt hoor, het is namelijk een nat en slijkerig stuk zandplaat. Zo'n stuk waar je zo heerlijk vies wordt als je op je knieën gaat om macrofoto's te maken. Nou ja, die oude spijkerbroek had ik ter hoogte van de knieën toch al vies.
Sommige fotografen hebben een kantelbaar schermpje en gaan gedistingeerd op hun hurken zitten om zo een foto te maken van de waterlijn. Die houden hun knieën schoon.
Op dit strandje is veel zonnedauw te vinden. Wij speurden allebei rond of er ook zonnedauw was te vinden mét prooi. Bijna tegelijkertijd ontdekten we enkele waterjuffers die te prooi waren gevallen aan de zonnedauw.
Voor onderstaande waterjuffer kwam alle hulp te laat.
Zo te zien was deze waterjuffer nog maar net gevangen in de tentakels van de zonnedauw. De waterjuffer had nog redelijk veel bewegingsvrijheid, maar zelfstandig ontsnappen zat er toch niet meer in.
Het was een watersnuffel. Een paar dagen geleden leerde ik van Heidehipper hoe je kunt zien dat het een watersnuffel is en geen azuurwaterjuffer. De watersnuffel heeft een paddenstoelvormige vlek op het tweede segment wat tegen de segmentring aanligt. Ik heb een pijl op de foto gezet. Een azuurwaterjuffer heeft op die plaats een U-vormige vlek die los ligt van de zwarte segmentring. Het determineren van juffers en libellen vind ik heel moeilijk, maar ik probeer de zaken die ik leer m.b.t. het determineren zoveel mogelijk te onthouden (sla het ook op de harde schijf van de computer ) en toe te passen.
De watersnuffel kroop nog wat meer naar rechts en hoopte met houvast bij de voorpoten zo los te komen van de zonnedauw.
Jan stelde voor om met een stokje de waterjuffers te gaan helpen. Door er een stokje onder te houden kon de waterjuffer los komen en vloog weg...Wel een beetje domme reactie van de waterjuffer, want hij streek neer op de volgende zonnedauw. Maar gelukkig toch op tijd vloog de juffer over het water weg, ver bij de zonnedauw vandaan.
Tijdens onze kuier in het Wijnjeterperschar werd ik enorm belaagd door steekvliegen, ook wel paardenvlieg genoemd, oftewel dazen. Ze hadden het duidelijk op mij gemunt en niet op mijn fotomaatje. Wat een irritante beesten, ik kan me voorstellen dat paarden er enorm veel hinder en stress van ondervinden.
Op een gegeven moment streek er een daas neer op mijn jeans, aan de buitenkant van mijn onderbeen. Door mij in een bocht te wringen kon ik het irritante beest vastleggen.
Dazen steken niet...nee ze bijten! Dazen strijken snel neer en bijten dan vrijwel onmiddellijk, wat meestal goed te voelen is. Naast deze korte pijnlijke ervaring is er ook het gevaar van bacteriële infecties die meestal goed te behandelen zijn met antibiotica. Dazen steken niet, daar ze geen angel hebben.
Steekvliegen zijn snel (25km/h) en achtervolgen hun prooi hardnekkig, soms wel een kilometer lang. Na een beet kunnen steekvliegen niet snel wegvliegen, zodat men hen met een welgemikte klap kan doodslaan; dan heeft men de beet echter al te pakken, die meestal tot een fikse jeukbult leidt. De snuit van de daas bestaat uit een tal van mesjes, waardoor de huid, bij een beet, als het ware wordt opengesneden.
Door dit mechanisme is de daas, in tegenstelling tot een steekmug, in staat om ook door sommige dunne kledingstukken heen te bijten. Aan kledingstukken moet men in dit geval denken aan T-shirts, dunne broeken en dunne sokken. Alleen de vrouwtjesdazen bijten, om voldoende energie te verkrijgen om hun eieren te kunnen leggen. Ze komen vooral voor op iets vochtige plaatsen die naast zon ook wat schaduw bieden.
Deze daas probeert waarempel door mijn jeans heen te bijten.
