boomkruiper: Jij had een supperdrukke … marjolein vh pl.: Wat mooi...al die kleurtj… Annemarie: Het ziet er echt stralend… H@@Pee: Zo te zien was er meer wi… H@@Pee: Een prachtige serie heb j… Tiny : Wat een mooi serie.
Dat d… Tiny : Leuk, is niet zo groots o… Jan K.: Altijd een mooi kleurrijk… Hanny: Onvoorstelbaar wat een mo… Hendrika: Duidelijk geen zelfgemaak…
Dat het in Kroatië ook wel kan spoken dat bewijzen onderstaande filmpje en foto's.
Eerst stak er een harde wind op. De campinggasten gingen massaal extra haringen in de grond slaan en dat is op het filmpje ook te horen. Onze buren van de kleine tentjes waren een dagje uit. Wij hebben de honneurs daar waargenomen en de boel extra vastgezet.
Aan het eind van het filmpje schijnt de zon en het regent, een bijzonder gezicht. Onze palm mocht ook even in de verfrissende regen staan. Dat de gezinsleden niet altijd doorhebben dat ik aan het filmen ben is te horen in het filmpje. Vader vertelt aan zoonlief waar hij de palm heeft gekocht, bij de Lidl in Kroatië dus. We hebben deze helemaal meegesleept naar Nederland als souvenir uit Kroatië.
Op een dag was er een onweersbui in aantocht. Ik besloot met de fiets naar de kust te gaan met het doel een keer een bliksemschicht te vangen. De mammatuswolken waren indrukwekkend. Er waren niet heel veel ontladingen.
Aan de overkant is een steengroeve te zien. De lucht werd steeds donkerder.
Het valt nog niet mee om een bliksemschicht te vangen. Op het moment dat je er één ziet ben je te laat met afdrukken, zelfs bij een spiegelreflexcamera. Toen heb ik maar een tijd op goed gelukt naar een bepaalde richting vele foto's achter elkaar gemaakt in de hoop dat er per ongeluk een ontlading op de foto zou komen. En dat is een paar keer gelukt. Op onderstaande foto aan de linkerkant.
En nog een grotere bliksemschicht met vele zijtakjes.
Na een tijdje kwam de bui zo dichtbij dat het mij verstandiger leek om weer richting caravan te fietsen. Ik wilde de gezinsleden ook niet onnodig ongerust maken. In de caravan heb ik eerst de beide foto's waarop een bliksemschicht was te zien voor de zekerheid op het kaartje vergrendeld. Ik had tenslotte nog niet eerder een dergelijke foto gemaakt en wilde de foto's niet per ongeluk wissen. De andere 100 foto's zonder heb ik meteen verwijderd.
Nadat we dagenlang in Kroatië een strakblauwe lucht hadden gehad, werd het weer ook daar toch wel veranderlijker. Op een dag in de vooravond kwam er in korte tijd een dreigende lucht opzetten. Het begon, net als andere keren, eerst met het opsteken van een harde wind. Met de camera ging ik naar de Adriatische zee.
Een bijzonder gezicht, aan de linkerkant was de lucht nog prachtig blauw en vanaf de rechterkant kwam de dreigende lucht aandrijven
Dit was wel een hele bijzondere wolk.
In de verte klonk de donder. De mensen hier aan de kust lieten zich er niet van weerhouden om toch nog een duik te nemen.
De wolken lieten een indrukwekkend patroon zien. Hendrika tipte mij dat het hier gaat om mammatuswolken
Grote boten zochten een veilig heenkomen in de haven...
...en de kleine boten ook..
Deze zeilboot bleef rustig voor anker liggen. Zeker een goede bliksemafleider aan boord.
Prachtig om te zien hoe de zon haar stralen over de wolken wierp. Aan de horizon regende het volgens mij heel hard.
Ik stond te wachten totdat de donkere wolken zich boven mijn hoofd zouden samenpakken.
Dat gebeurde echter niet. Het was of een grote hand de wolken tegenhield: "Tot hier en niet verder".
Ademloos en met bewondering heb ik naar dit schouwspel gekeken.
De dreigende lucht trok zich langzaam terug en het werd lichter.
Toen ik bovenstaande schreef moest ik denken aan het leven. Donkere wolken pakken zich soms samen boven ons hoofd en dan is daar toch geheel onverwachts een wending, een lichtpunt.
"Mam, wil je van mij een foto maken met mijn nieuwe pet op, bij de zonsondergang? Dan kan ik die foto vanavond nog op Hyves plaatsen".
Bij de receptie op onze camping in Kroatië konden we met onze laptop draadloos internetten. Het leek onze zoon wel een leuk idee om tijdens de vakantie een foto van hem op Hyves te plaatsen. Ik wilde wel graag met hem mee naar weer een zonsondergang.
Deze zonsondergang was weer anders dan de voorgaande die ik al had vastgelegd.
Deze keer zat er wat meer bewolking wat hoger in de lucht.
Deze keer zat er geen dichte wolkenband net boven de horizon. Deze keer ook geen laagvliegende raceboten, maar een rustig voortkabbelende fiets.
De zon werd in tweeën gesplitst.
Mijn wens om de zon in de zee te zien zakken zou echter vanuit dit standpunt nooit uitkomen. Deze avond kwam ik erachter dat er zich in de verte een landtong bevond waar de zon achter zakte. Die landtong was pas te zien op het moment dat de zon er heel dicht boven zat.
Onze zoon had zijn foto voor Hyves en ik had weer een zonsondergang te pakken.
Op een ochtend tijdens ons verblijf in Kroatië had het flink geonweerd en geregend. De temperatuur was flink gezakt. Daarom besloten we een uitstapje te maken naar het dichtbij gelegen Porec. Dergelijke uitstapjes zijn immers beter te doen bij 24 graden dan bij 34 graden.
De markt werd klaargemaakt voor het publiek. Het water werd van het dak gehaald.
Onze zoon is een grote fan van de voetballer Messi. Hij kocht dus een klik klak met de afbeelding van Messie en FC Barcelona. Hij had nog nooit eerder met een klik klak geoefend en dacht dit zo wel even te kunnen en dat viel dus vies tegen. Zijn vader en moeder daarentegen hadden dit vroeger veelvuldig gedaan en net als met fietsen verleer je sommige dingen nooit. Met open mond keek hij toe hoe wij een demonstratie gaven van het klikklakken. Ook al hadden we ervaring, we hebben tijdens onze demonstraties wel blauwe plekken opgelopen op de polsen.
Ruiken aan de lavendel.
Pothelmen.
En dat leek deze jongeman wel wat.
Deze Kroatische vrouw dreef haar handeltje op de kademuur.
Met de vele kunstschilders. Het schilderij van Robben was na het verlies misschien toch wat minder goed te verkopen?
Het tekenen van karikaturen. Weten jullie dat kinderen grote mensen vaak zien in karikaturen...Als wij iemand zien met een grote neus, dan is die neus in de beleving van kinderen vele malen groter. Denk nog maar eens terug aan je eigen kindertijd en denk nog maar eens aan de grote mensen die je toen kende, bijvoorbeeld de buurvrouw met die "enorme" pukkel op de kin.
Wij lieten van ons vieren een profiel uitknippen. Wonderbaarlijk hoe snel die man dat deed en hoe goed de profielen leken.
Deze vier profielen hangen nu ingelijst bij ons in de huiskamer.
Decadente boten...
De binnenstad.
Toen we daar zo door de binnenstad liepen, brak de zon weer door en de temperatuur steeg met rasse schreden richting de 30 graden. Tijd om de camping, de schaduw en het verkoelende water weer op te zoeken.
Op donderdag werd ik door Jan geattendeerd op een bijzonder soort waterjuffer die boven onze vijver rondvloog, namelijk de kleine roodoogjuffer. Deze juffer had ik tot dusver nog niet eerder (bewust) gesignaleerd bij onze vijver. We pakten allebei onze fotocamera en trachtten het beestje op de foto te krijgen. De juffer ging echter steeds op een waterlelieblad zitten die het verst bij ons vandaan was en dat was voor een macro-opname te ver weg.
Vandaag ontdekte ik dat er wederom veel roodoogjuffers rondvlogen boven onze vijver. Het resultaat van de vorige dag zinde me niet en ik zocht naar een oplossing. Met een temperatuur van boven de 30 graden leek het me goed om het nuttige met het aangename te vereningen....ik ging met de onderbenen in het water. Door mijn voeten te plaatsen op de bovenste etage in de vijver kon ik verder naar voren leunen en kon ik zo met de macrolens de juffers dichterbij benaderen.
Even voor alle duidelijkheid, mijn voeten waren schoon. De vlekjes die jullie zien zaten in het water. Doordat ik mijn voeten op de bodem plaatste ging het bezinksel van de bodem ronddwarrelen in het water.
Ik had wel enige schroom voordat ik mijn voeten in het water durfde te steken. De vissen in onze vijver zijn namelijk wel erg groot. Tenslotte hadden mijn teennagels wel iets weg van visvoer...
En ook schildpadden staan bekend om hun bijten.
Maar met de wetenschap dat zij banger zijn voor mij, dan ik voor hen, trok ik toch "mijn stoute schoenen uit".
En ik had mijn doel bereikt, de juffers kon ik steeds dichterbij benaderen.
Na een tijdje leek het alsof ze al aan me gewend raakten.
Ik heb daar een tijdlang heerlijk zitten te genieten. En met de voeten in het koude water was het daar bij ruim 30 graden prima uit te houden.
Na een tijdje streek er een mannetje en vrouwtje vlak voor mijn camera neer. Ze hechtten zich aan elkaar vast en lieten zich door niemand storen. Een paringswiel werd gevormd en ik kon in alle rust fotograferen. Op de foto is te zien dat alleen het mannetje rode ogen heeft en het vrouwtje niet.
Het tijdstip van fotograferen was uit fototechnisch oogpunt niet echt geschikt. De zon stond hoog aan de hemel en het licht was erg hard. En dat is op onderstaande foto's ook wel te zien.
Na de paring bliezen ze nog even uit. Het mannetje blijft zijn vrouwtje bij "het nekvel" vasthouden.
En toen gingen ze samen op weg om de eitjes af te zetten op de waterplanten.
Het vrouwtje maakt met haar legboor gaatjes in de waterplanten. In elk gaatje legt ze een eitje.
Vele paartjes vlogen er rond en waren druk met het afzetten van de eitjes.
Omdat de juffers allemaal op verschillende afstanden stonden van de macrolens is er één paar ogen scherp
En kwam zelfs bij dertig graden nog een schaatsenrijder langs...
En voordat ik het doorhad zaten er twee bovenop elkaar...
En als je zo met je neus bovenop de waterlelies zit zie je nog eens wat. Een larve van een waterjuffer bewoog zich over het blad.
De rest van de middag hield ik deze larve in de gaten. Het uitsluipen wilde ik wel meemaken. Iedere keer als ik keek was er niets veranderd. Totdat ik op een gegeven moment weer een kijkje ging nemen en tot mijn verbazing zag dat de jas al uit was. Ik kon het me bij deze temperatuur ook heel goed voorstellen, ik zou ook snel mijn jas uitdoen.
De juffer was nog aan het uitharden. Zo aan het begin van dit stadium zit er nog weinig kleur aan de juffer en ook nog niet te determineren. Voor zover het determineren mij al zou lukken overigens, want ik vind dat nog best moeilijk.
De temperatuur was nog steeds extreem hoog en het werd weer tijd voor mijn verfrissende voetenbadje. Het was inmiddels al eind van de middag, het licht was veel beter. Juffers in tandemsprong vlogen er niet meer rond, maar nog wel individuele juffers. Ze streken bereidwillig voor mij neer op een waterlelieblad.
Deze juffer bewoog op en neer met het achterlijf. De functie hiervan weet ik niet.
Deze zwaaide met zijn rechter voorpoot.
Met een vleugje zonlicht op de glanzende rug.
Nog eenmaal de blik op de fotogenieke ogen.
Bij deze geef ik jullie het volgende advies tijdens het warme weer: "Houd het hart warm en vooral het hoofd en de voeten koel".
