Zondagavond

Vanavond was ik getuige van een adembenemend schouwspel. De natuur op z'n mooist. Zonder woorden neem ik jullie mee ...

Varen in Giethoorn

Ik neem jullie nog één keer mee naar ons vaartochtje op zaterdag j.l.
Kenmerkend voor De Wieden en De Weerribben is het vervoer over water. Op onderstaande foto is het riet uit het rietland gehaald wat alleen per boot bereikbaar is.

De verhuurders van boten hebben op die bewuste zaterdag goede zaken gedaan, heel veel mensen pakten deze mooie zonnige dag op het water mee. Wellicht zullen er ook velen spijt hebben gehad dat ze geen jas bij zich hadden, in de wind en zeker op de grote wateren was het erg fris.

Op het eilandje in het Bovenwiede was het gezellig druk.

Het was prachtig zeilpunterweer.

Als kapitein van de sloep vroeg ik de gasten of ze nog voorkeur hadden voor een bepaalde route. "Als het maar uit de wind is" was hun enige wens. Dus koos ik voor de kleinere vaarten. Omdat de begroeiing (riet) nog laag was, waaide het ook daar.

Over het algemeen zijn dagjesmensen onervaren kapiteins. Ook zijn er boten tussen waarin de toeristen het bier rijkelijk laten vloeien. Al met al niet bevorderlijk voor een veilige vaarweg. Ik hoorde zelfs een kapitein zeggen bij een botsing tegen de walkant: "Geeft niets, het is toch maar een huurboot". Voor mij is het bij dergelijke gasten opletten geblazen. De sloep is niet van mij en daardoor ben ik er extra zuinig op. Ik vaar dan ook defensief en moet goed anticiperen op de kapiteins van de huurboten. Toen ik deze kluwen ongedeerd was gepasseerd kon ik achteraf nog wel even een foto maken.

Dit vind ik echte bikkels, de punteraars.

Aan de rand van het Bovenwiede lag de ijscoboot.

En dat ging er lekker in.

We sloten deze gezellige middag af met een heerlijk maaltijd met asperges onder onze veranda, wel bij de houtkachel en terrasverwarmer.

"Ho even"

Vandaag kwam mijn fotomaatje op bezoek. Na enkele kopjes koffie en bijpraten aan de rand van de vijver, gingen we achter de computer aan het werk. Waarom we samen achter de computer werkten, daar kom ik over een tijdje op terug.
Na de lunch reden we door de Kop van Overijssel. Hier en daar maakten we een fotostop. We namen o.a. een kijkje bij mijn ouderlijk huis. Daar bij de brug kun je soms getuige zijn van bijzondere taferelen.

Hier hoef je geen hogere wiskunde voor te hebben om te zien dat dit niet gaat passen. Op de foto kun je het niet zo duidelijk zien, maar deze boot droeg de naam "Ho even" en dat leek me in deze een wijze boodschap. Behalve dat de boeg er niet onderdoor kon, paste uiteraard het zonnescherm er al helemaal niet onderdoor.

Bij de brug heb je in het midden het beweegbare deel en dat deel stond even daarvoor rechtop. Vóór deze poging aan de linkerkant van het beweegbare deel hadden ze een poging gedaan aan de rechterkant, uiteraard zijn alle doorgangen even hoog...

"Nee, het past niet!" Dan maar in de achteruit, omkeren en koersen naar het punt waar ze vandaan kwamen. Daarbij lieten ze ons verbaasd achter. Nu zouden we uit kunnen gaan van het negatieve scenario, dat we hier te maken hebben met een paar hele domme mensen. We kunnen echter ook uitgaan van het positieve scenario, namelijk deze mensen willen op een mooie zomeravond, na sluitingstijd van de brug (19 uur) met vrienden gaan varen. Ze zijn van tevoren de route aan het uitstippelen en kijken of hun mooie boot ook onder het vaste deel van de brug doorkan.

In het natuurgebied De Weerribben maakten we een korte wandeling.

Het aantal vlinders wat er om ons heen dartelde was op één hand te tellen. Hieronder staat een overjarige dagpauwoog.

Wel vlogen er honderden libellen, maar stilzitten en vastleggen op de foto is een tweede. Ik zei nog: "Ho even", maar daar trokken ze zich niets van aan.

Het lukte mij dan ook niet om heel dichtbij te komen.

Sommige verstopten zich ook nog eens achter een rietstengel. Het was een prachtige dag die Jan en ik mooi samen hebben geplukt

Zaterdag maakte ik een fotoserie ter ere van een 35 jaar huwelijk. Ze vierden dit met kinderen en kleinkinderen in eigen tuin. Vanavond was ik bezig om de fotoserie voor hen klaar te maken (RAW omzetten naar JPEG). Naast de statieportretten heb ik ook vele actiefoto's gemaakt. De foto's uit de laatst genoemde groep vind ik het leukst.

Kraanvogels, alukrullen en avondnevel

...en dat allemaal op één dag.
Op maandagochtend reed ik met de auto door de Kop van Overijssel. Plotseling zag ik vanuit mijn ooghoek iets groots in de lucht vliegen. Het duurde enkele seconden voordat ik besefte dat het om vier kraanvogels ging. Het was een majestueus gezicht. Ze bleven op dezelfde lijn vliegen als mijn autoroute. Tijdens het rijden ritste ik mijn fototas open die naast me op de passagiersstoel stond. Tussendoor lette ik ook nog op de weg, dit was minstens zo gevaarlijk als telefoneren in de auto. Inmiddels had ik mijn camera op schoot, gaf wat meer gas zodat ik een voorsprong zou krijgen. Even later zou ik dan snel uit de stilstaande auto springen en foto's gaan maken van de overvliegende kraanvogels. Zo gezegd, zo gedaan ... echter de kraanvogels bogen 90 graden af. Helaas eindigde mijn weg daar in een hoop zwarte grond, opgeworpen vanwege het project Noordwest Overijssel. En de kraanvogels.... die gaven mij het nakijken.

Op diezelfde maandagavond had ik een kleine fotoshoot. Een vriend van ons heeft als grote hobby, astronomie en is bezig met het bouwen van een telescoop. Hij had mij gevraagd om een aantal foto's te maken van een klein gedeelte van dat proces.

Bij dat verzoek was hij echter even vergeten de dresscode door te geven (overall). En zo stond ik zonder overall maar wel met wit truitje en gebloemde rok te fotograferen bij de draaibanken.

Bij deze buis werd een vlakke kant gemaakt in verband met de bevestiging aan een ander onderdeel van de telescoop. De vloeistof die je op de foto ziet is een spray die wordt aangebracht om te koelen.

Deze ring werd op maat gemaakt. Met een schuifmaat werd eerst de doorsnee gemeten en de uitkomst werd vervolgens ingesteld op de draaibank.

De frees deed zijn werk. Het is preciesiewerk, als je een meetfout maakt kun je opnieuw beginnen.

Er werden prachtige aluminium krullen gevormd.

En die krullen willen nog wel eens rondvliegen en voordat je het weet heb je een perfecte krul.

Toen ik weer naar huis reed zag ik vanuit de auto mooie nevel boven het water. Ik zette mijn auto aan de kant voor nog een paar laatste foto's op die mooie zonnige dag.

Rechts op de foto kun je nog net twee reeën ontwaren.

Na zo'n dag ben ik weer extra onder de indruk van de natuur en de schepping. Terwijl ik dit schrijf tikken de meikevers tegen ons huiskamerraam.
Ook ben ik onder de indruk van hetgeen mensenhanden kunnen maken. Ik hoop dat ik ooit een keer een kijkje mag nemen door die telescoop.

Een witte tuin

In deze periode na de begrafenis van mijn moeder probeer ik het leven weer op te pakken. Het leek me goed voor mijn geest om iedere dag een stuk te gaan fietsen en dat heb ik dan ook gedaan. In weer en wind fietste ik rond in deze prachtige omgeving en kwam notabene op plaatsen waar ik nog niet eerder was geweest. Tijdens mijn ritjes had ik bewust geen camera bij me.

Het pinksterweekend zijn mijn eega en ik samen met de caravan weggeweest. De kinderen moesten werken in hun bijbaantjes en moesten dus thuisblijven. We hebben het heerlijk gehad. Ik heb in dat weekend zegge en schrijve tien foto's gemaakt, twee overzichtsfoto's van het veld waar we stonden en acht foto's van mijn eega terwijl hij zich buiten met scheerschuim aan het scheren was en daarbij het raam van de caravan als spiegel gebruikte. De gezichten die hij daarbij trok zijn zo zijn zo leuk om op de foto's terug te zien.

Thuisgekomen maakte ik een paar foto's van de groen met witte tuin. Of we daadwerkelijk zoveel vruchten krijgen dan dat de bloesem ons beloofde dat is nog maar ernstig de vraag, de bestuiving van de bloemen is een onontbeerlijke schakel in dat proces. Of er met dit weer wel voldoende insecten vliegen vraag ik me ernstig af.

Toen ik de caravan aan het opruimen was voor vertrek terug naar huis, overstrekte ik mijn gestrekte been om iets te pakken wat te ver weg lag. Een harde knak was het gevolg en vanaf dat moment ga ik strompelend door het leven. Volgens de huisarts is het een zweepslag, een beschadiging van de kuitspier.

Ik moet het rustig aandoen van de huisarts. Desondanks ga ik wel naar het werk, want mijn handen en mond zijn in orde en kan dus op het werk prima wat betekenen.

Het weer geeft op dit moment niet echt een voorjaarsgevoel, de schijnpapaver staat er maar verpieterd bij aan de rand van de vijver.