boomkruiper: Jij had een supperdrukke … marjolein vh pl.: Wat mooi...al die kleurtj… Annemarie: Het ziet er echt stralend… H@@Pee: Zo te zien was er meer wi… H@@Pee: Een prachtige serie heb j… Tiny : Wat een mooi serie.
Dat d… Tiny : Leuk, is niet zo groots o… Jan K.: Altijd een mooi kleurrijk… Hanny: Onvoorstelbaar wat een mo… Hendrika: Duidelijk geen zelfgemaak…
Op zaterdag was er voor het vliegerfeest te weinig wind. Op zondag was het een stuk beter.
Voor sommige vliegers waaide het nog niet hard genoeg. Ze moesten werkeloos "toekijken", hoe de rest het luchtruim koos.
Deze joekel had ook veel wind nodig. Soms lag deze vlieger al krullend op de grond...
...het volgende moment mocht deze vlieger ook even zweven in het luchtruim.
Het weer was prachtig. Het lukte zelfs nog een vlieger te fotograferen tegen een strakblauwe lucht zonder een wolkje erbij. Ik heb in korte tijd heel wat sprintjes door het weiland getrokken om zo een goede positie te krijgen.
Er was ook een stand voor de verkoop van vliegers.
Links is aan de horizon nog net de Steenwieker toorn te zien.
We hebben in het weekend echt genoten van het prachtige nazomerse weer. Hopen dat het vandaag ook weer zo'n mooie dag wordt. Allemaal een fijne en goede (werk) dag gewenst.
"Klim over het hek en proef, kijk, ruik en voel het platteland van Steenwijkerland".
Mijn zwager deed vandaag ook mee met dit project. Velen konden zo kennis maken met de rietteelt.
Qua weer was het een uitgelezen dag.
De rietdekker met zijn toehoorders.
In oktober 2008 schreef ik al in een logje over deze "Prins", een oude liefde dus van 40 jaar geleden.
Een unieke kans om het rietdekken eens van dichtbij te bekijken, want een rietdekker werkt nu eenmaal zonder toeschouwers op grote hoogtes.
Knieperties bakken.
Uitkammen van het riet oftewel het machinaal verwijderen van de ruigte (het onkruid) tussen het riet.
Deze vrouw werkt de hele winter hard mee in het rietland. Ze is dus dit werk gewend. Dan loopt ze er echt niet zo bij hoor.
Op twee verschillende manieren binden van het riet. In een volgend logje kom ik daar op terug.
Joris en Hein zijn vandaag en vannacht onze gasten. Zij waren ook mee de open dag. Joris geniet van een snoepje.
Er werd een fotoserie getoond met een muziekje erbij. De fotoserie geeft een indruk van de rietcultuur in alle seizoenen.
Jullie kunnen vast wel raden wie deze fotoserie heeft gemaakt...
En Shuka vond het allemaal prima. Op een afstand hield hij alles goed in de gaten. En vandaag had hij ook niet zoveel te koop, hij heeft namelijk door een ongevalletje een aantal gekneusde ribben.
Er zat voor hem ook niet anders op dan rustig in het gras te revalideren.
Het geheel was tot in de puntjes verzorgd, er zijn veel mensen geweest en het was erg gezellig.
Dat het in Kroatië ook wel kan spoken dat bewijzen onderstaande filmpje en foto's.
Eerst stak er een harde wind op. De campinggasten gingen massaal extra haringen in de grond slaan en dat is op het filmpje ook te horen. Onze buren van de kleine tentjes waren een dagje uit. Wij hebben de honneurs daar waargenomen en de boel extra vastgezet.
Aan het eind van het filmpje schijnt de zon en het regent, een bijzonder gezicht. Onze palm mocht ook even in de verfrissende regen staan. Dat de gezinsleden niet altijd doorhebben dat ik aan het filmen ben is te horen in het filmpje. Vader vertelt aan zoonlief waar hij de palm heeft gekocht, bij de Lidl in Kroatië dus. We hebben deze helemaal meegesleept naar Nederland als souvenir uit Kroatië.
Op een dag was er een onweersbui in aantocht. Ik besloot met de fiets naar de kust te gaan met het doel een keer een bliksemschicht te vangen. De mammatuswolken waren indrukwekkend. Er waren niet heel veel ontladingen.
Aan de overkant is een steengroeve te zien. De lucht werd steeds donkerder.
Het valt nog niet mee om een bliksemschicht te vangen. Op het moment dat je er één ziet ben je te laat met afdrukken, zelfs bij een spiegelreflexcamera. Toen heb ik maar een tijd op goed gelukt naar een bepaalde richting vele foto's achter elkaar gemaakt in de hoop dat er per ongeluk een ontlading op de foto zou komen. En dat is een paar keer gelukt. Op onderstaande foto aan de linkerkant.
En nog een grotere bliksemschicht met vele zijtakjes.
Na een tijdje kwam de bui zo dichtbij dat het mij verstandiger leek om weer richting caravan te fietsen. Ik wilde de gezinsleden ook niet onnodig ongerust maken. In de caravan heb ik eerst de beide foto's waarop een bliksemschicht was te zien voor de zekerheid op het kaartje vergrendeld. Ik had tenslotte nog niet eerder een dergelijke foto gemaakt en wilde de foto's niet per ongeluk wissen. De andere 100 foto's zonder heb ik meteen verwijderd.
Een bijkomstigheid van de fotografie (waar volgens mij meerdere fotografen tegenaan lopen) is dat het vervelend is dat de overige gezinsleden altijd moeten wachten op de fotograaf. Eigenlijk is dat voor beide partijen niet leuk, niet voor de wachtende gezinsleden en niet voor de fotograaf die de fotosessie dan maar snel afrondt omdat die zich schuldig begint te voelen.
Ik vind het dan ook heerlijk om ook tijdens de vakantie er even alleen op uit te trekken om foto's te maken. Nou ja, dat "even" kun je eigenlijk wel weglaten. Op een dag waren er in Kroatië prachtige wolkenluchten te zien. Die wolkenluchten deden me besluiten om de fiets te pakken en een rondje te maken over het platteland.
In de vakantie zag ik tweemaal een soort vlinder die mijn aandacht onmiddellijk trok. Het was een grote vlinder en de vlinder had een aparte manier van vliegen. Het leek wel of de vlinder achteruit vloog. De manier van vliegen deed me ook denken aan een deltavlieger. En wat nu zo leek is dat die zeilende manier van vliegen ook omschreven wordt in dit linkje, het gaat om de koningspage. Eén van de eerste dagen zag ik de vlinder op de kiezels zitten terwijl ik uit de Adriatische zee stapte. Jullie begrijpen, ik had toen geen camera bij me. Ik was toen in de veronderstelling dat ik nog wel een herkansing zou krijgen, de vakantie was immers nog jong. De hele vakantie heb ik naar de vlinder gespeurd. Pas aan het eind van de vakantie kwam deze vlinder nog één keer op mijn pad, de vlinder zeilde zo voor mijn voeten neer. Ik kon maar één foto maken en de vlinder vloog weg en dat was tevens de laatste ontmoeting met dit soort.
Op de plaats waar de passiflora zo uitbundig bloeide maakte ik onderstaande foto's van de lucht.
Er zijn veel campinggasten die hun caravan gedurende de winter in Kroatië laten staan. Met de tractor wordt de caravan dan van en naar de camping gebracht.
Een icarusblauwtje wilde ook al niet lang voor me poseren. Tijden heb ik achter dit vlindertje aan "gevangen".
Heel groot.
Een vlindersoort die ik het meest zag tijdens onze vakantie was een witje. Het was een zeldzaam ongedurig soort. Tijden ben ik er achteraan geweest en deze vlindersoort vertikte het om maar eventjes voor mij te gaan zitten. Ze huppelden van de ene bloem naar de ander en volgens mij "dronken" ze al vliegend. Toch is het me één keer gelukt om een acceptabele foto te krijgen.
Jullie begrijpen vast wel dat ik met al dat moois om me heen slechts een paar kilometer heb gefietst en dat ik toch tijden ben weggebleven. Plotseling zag ik deze prachtige vlinder. Het was een blauwe ijsvogelvlinder. Behalve dat de onderkant van de vleugels mooi getekend was, was de bovenkant van de vleugels ook prachtig mooi. Maar de vlinder liet de bovenkant van de vleugels alleen zien tijdens het vliegen. Tijdens het stilzitten weigerde de vlinder de vleugels te spreiden. Ook met deze vlinder heb ik me tijden vermaakt.
Op de onderstaande foto is een glimp te zien van de bovenkant van de vleugels. Hier gaat de vlinder weer op de vleugels.
Het was een prachtige fietstocht en met mijn camera heb ik ten volle genoten.
De passiflora in onze tuin wilde dit jaar helaas niet bloeien.
In Kroatië kwam ik langs een omheining waar een passiflora langs was geleid. Over een lengte van wel twintig meter zat de plant vol met bloemen en passivruchten. Een schitterend gezicht.
Het was een komen en gaan van insecten.
Een kevertje, zwart met witte stippen met op de kop een miertje. Links van de kever zit ook nog een mier. Ik noem het miertje even apart omdat verderop in de serie, reuzemieren zijn te zien. Wat een verschil in grootte.
Ik heb een tijdje gezocht maar kon de naam van deze kever niet vinden.
Het nadeel van deze foeragerende insecten is altijd dat ze met hun kop zo diep weggedoken zitten in hun etensbord...
Ook van deze kever weet ik de naam niet. Kevers zijn de grootste groep onder de insecten ook wel torren genoemd. Kevers hebben meestal twee paar vleugels, hoewel sommige vleugelloos lijken. De voorste vleugels, die ze bijna allemaal wél hebben zijn namelijk heel hard geworden en we noemen ze dekschilden. Daarom heten kevers officieel schildvleugeligen. Bij de meeste kevers zitten daaronder vliezige vleugels waarmee ze vliegen.
Dit was echt een monster van een insect. Op de foto is altijd wat moeilijk in te schatten hoe groot een insect is, maar als je het vergelijkt met de bloem dan krijg je een beetje een indruk. Deze insect vloog van bloem naar bloem en als hij dan zo vlak langs mijn hoofd vloog dan dook ik toch even met mijn hoofd naar beneden.
Samen eten kan heel gezellig zijn...
Hele grote mieren...
....en een heel klein vlindertje. Tijdens het vliegen kon je ze eigenlijk niet met het blote oog waarnemen, er kwam gewoon iets kleins voorbij. Ze waren erg ongedurig, want ik mocht dit eigenwijze koppie helaas niet van dichtbij vastleggen. Hendrika heeft voor mij gevonden wat het is. Waarschijnlijk een panteruiltje Ik ben toch zo blij met zulke deskundige medebloggers.
En tenslotte nog een grote opvallende spin. Dit is de wespspin of tijgerspin met dank aan Hendrika!
