Woensdag 11 Augustus 2010 om 10:36
Tijdens onze kuier in het Wijnjeterperschar werd ik enorm belaagd door steekvliegen, ook wel paardenvlieg genoemd, oftewel dazen. Ze hadden het duidelijk op mij gemunt en niet op mijn fotomaatje. Wat een irritante beesten, ik kan me voorstellen dat paarden er enorm veel hinder en stress van ondervinden.
Op een gegeven moment streek er een daas neer op mijn jeans, aan de buitenkant van mijn onderbeen. Door mij in een bocht te wringen kon ik het irritante beest vastleggen.
Dazen steken niet...nee ze bijten! Dazen strijken snel neer en bijten dan vrijwel onmiddellijk, wat meestal goed te voelen is. Naast deze korte pijnlijke ervaring is er ook het gevaar van bacteriële infecties die meestal goed te behandelen zijn met antibiotica. Dazen steken niet, daar ze geen angel hebben.
Steekvliegen zijn snel (25km/h) en achtervolgen hun prooi hardnekkig, soms wel een kilometer lang. Na een beet kunnen steekvliegen niet snel wegvliegen, zodat men hen met een welgemikte klap kan doodslaan; dan heeft men de beet echter al te pakken, die meestal tot een fikse jeukbult leidt. De snuit van de daas bestaat uit een tal van mesjes, waardoor de huid, bij een beet, als het ware wordt opengesneden.
Door dit mechanisme is de daas, in tegenstelling tot een steekmug, in staat om ook door sommige dunne kledingstukken heen te bijten. Aan kledingstukken moet men in dit geval denken aan T-shirts, dunne broeken en dunne sokken. Alleen de vrouwtjesdazen bijten, om voldoende energie te verkrijgen om hun eieren te kunnen leggen. Ze komen vooral voor op iets vochtige plaatsen die naast zon ook wat schaduw bieden.
Deze daas probeert waarempel door mijn jeans heen te bijten.
Dinsdag 10 Augustus 2010 om 17:42
Ik had nog maar twintig meter gelopen in het Wijnjeterper Schar of ik had mijn beide knieën al nat en bevuild. Maar dat moet je op de koop toe nemen bij macrofotografie in combinatie met een niet-kantelbaar schermpje.
Op het zuidelijk pad sprongen de sprinkhanen voor onze voeten weg. Ik heb goed gekeken waar ze landden en zo heb ik geprobeerd er een paar op de foto te krijgen. Door de lens zag ik al dat de kleur van de sprinkhaan en de ondergrond niet veel van elkaar verschilden en was het plekje wat mij betreft niet goed gekozen en was het een foute sprong. 
Gelukkig zat er nog een stukje rood op de rug, dus toch nog een beetje accent.
Gelukkig koos nummer twee een iets fotogenieker plekje. Hoewel ik wel snel moest reageren, want deze sprinkhaan was al bezig zich te verstoppen achter het grassprietje.
Even verderop zagen we een kleine kudde Drentse heideschapen, alleen maar mannen.
En mannen doen nu eenmaal vaker aan wildplassen dan vrouwen.
De één had de horens nog meer gekruld dan de ander.
Er vlogen ontzettend veel juffers rond met de naam: gewone pantserjuffer, zo heb ik me laten vertellen door Jan.
Rode soldaatjes (oftewel de kleine rode weekschildkever, Rhagonycha fulva) doen het graag op schermbloemigen.
Een libel waarvan ik denk dat het een heidelibel is. Misschien een bloedrode heidelibel, een vrouwtje?
Nee dus, het is een zwarte heidelibel, een vrouwtje. Het mannetje is zwart. Zie reactie van Heidehipper.
Een paringsrad van azuurwaterjuffers (als ik het goed heb)...
Nee dus, het zijn watersnuffels, zie de reactie van Heidehipper.
Woensdag 04 Augustus 2010 om 21:59
Als je op vakantie bent in Kroatië heb je echt het idee dat je er een paar huisdieren hebt bijgekregen...
Evenals voorgaande jaren scharrelden er ook nu hagedissen rond onze caravan. Wij vonden het altijd een grappig gezicht.
Na lang speurwerk heb ik het idee dat het niét gaat om de Kroatische berghagedis, de muurhagedis of ruïnehagedis, maar dat het gaat om de Podarcis melisellensis oftewel de karsthagedis. Van dit soort zijn er 20 ondersoorten. Welke van de 20 ik heb vastgelegd, weet ik echt niet. Op deze site met afbeeldingen zie je heel wat varianten, vooropgesteld natuurlijk dat de fotograaf er de goede naam bij heeft geplaatst.
Door een macrolens lijkt het een enorm dier...
...maar zo naast een dennenappel valt het best nog mee.
Over het algemeen waren ze razensnel verdwenen als je in de buurt kwam. Soms wilde er echter wel eens eentje blijven poseren, onder het motto: "Wie kijkt wie nu aan".
Maandag 02 Augustus 2010 om 10:07
Iedere avond als het donker werd begon de dwergooruil (Otus scops) met zijn roep. Heel vaak hoorde je meerdere uilen tegelijk.
Op een avond hadden we geluk dat er een uil in de boom boven onze caravan ging zitten. En een bijkomend voordeel was dat het nog niet volledig donker was. Omdat mijn camera maar een beperkte zoomfunctie heeft kon ik niet dichterbij de uil komen. En ook de flits moest gebruikt worden. De rode ogen heb ik bewust laten staan zo kun je de uil beter onderscheiden. De onderstaande foto's heb ik flink moeten kroppen om de uil te kunnen onderscheiden. Dat is wel ten koste gegaan van de scherpte.
Een paar avonden eerder had ik het geluid van de dwergoooruil opgenomen op video. Ik richtte daarbij mijn camera op een boom in de schemering waar het geluid vandaan kwam. Het uiteindelijke resultaat was echter dat het beeld pikzwart was geworden. Daarom hebben we bij het monteren van het filmpje de originele foto boven het geluid geplaatst. Op die foto kun je de uil, die hoog in de boom zat, nauwelijks onderscheiden, dus het kroppen was wel noodzakelijk.
Dit jaar heb ik dus buiten de fotoseries ook enkele geluiden opgenomen. Bij gebrek aan een richtmicrofoon hoor je natuurlijk ook de campinggeluiden er tussendoor. Op de doorgaande weg op deze immens grote camping reden de auto's af en aan. En dat ze daarbij de maximum snelheid van 20 kilometer per uur vaak overschreden werd is jullie vast wel duidelijk.
Het enige wat niet gelukt is om mee naar huis te nemen is de geur...Toen we net in Kroatië waren zei onze dochter al: "Oh heerlijk, de geur van Kroatië. 
Dinsdag 29 Juni 2010 om 22:03
Vandaag brachten Jan, Aafje en ondergetekende een bezoek aan onze medeblogster "Hendrika". Het was alweer twee jaar geleden dat we voor het eerst en het laatst een bezoek brachten aan Hendrika en haar boer. Evenals toen was het ook vandaag een prachtige zonnige dag. In de schaduw en met een heerlijk briesje was het daar vandaag prima toeven, met hun trouwe viervoeter aan onze zijde.
Na een heerlijke lunch trokken mijn fotomaatje en ik de laarzen aan en reisden af naar de koeienstal. Zoals wij nieuwsgierig waren naar de koeien zo waren zij nog nieuwsgieriger naar ons.
Het is een prachtig bedrijf. Als je een tijd in de stal rondloopt valt de harmonie en de rust op die er heerst. De koeien zien er prima uit, het is een genot om tussen deze koeien rond te lopen. Nu lijkt het misschien net of ik verstand heb van koeien, dat is niet zo. Maar ik denk dat ik door mijn werk in de gezondheidszorg wel zoveel observatievermogen heb dat ik kan zien of iemand (een koe of een mens) wel of niet goed in zijn vel zit...
Evenals Jan, was ik als kind altijd op de boerderij te vinden. Bij onze buren hielp ik graag mee op de boerderij. Kalveren voeren was één van mijn taken. Er was echter één probleem dat het tijdstip van kalveren voeren altijd kort voor onze warme maaltijd thuis was. Mijn ouders zeiden mij keer op keer dat we om 18 uur gingen eten. Meerdere keren kwam ik te laat en vond dan "de hond in de pot"...
Als kind heb ik ook altijd gezegd, dat ik later met een boer zou gaan trouwen, ik wilde graag boerin worden...
Met een boer ben ik niet getrouwd, maar wat mijn beroep betreft ben ik toch zorgend bezig, een goed alternatief.
Vol bewondering heb ik een tijd staan te kijken bij de melkrobot.
Het is echt niet zo dat "De Boer" met een melkrobot met zijn armen over elkaar kan blijven zitten. Op het weblog bij "Hendrika"
is dit onderwerp al eens ter sprake geweest.
De stagair zei het vandaag heel treffend: "Een melkrobot is wel werkverlichtend, maar zeker niet werkverminderend".
Tenslotte namen we nog een kijkje in de stal bij de kalveren.
Op een boerderij is er altijd werk. Naast de zorg voor de dieren en het binnenhalen van de oogst is daar het onderhoud van machines en het verbeteren materialen.
Een boer moet naast zorgzaam zijn ook nog inventief en handig zijn.
Hendrika, Boer en stagair, heel veel dank voor jullie warme gastvrijheid!
Volgende 5
