Dinsdag 21 Mei 2013 om 15:27
In deze periode na de begrafenis van mijn moeder probeer ik het leven weer op te pakken. Het leek me goed voor mijn geest om iedere dag een stuk te gaan fietsen en dat heb ik dan ook gedaan. In weer en wind fietste ik rond in deze prachtige omgeving en kwam notabene op plaatsen waar ik nog niet eerder was geweest. Tijdens mijn ritjes had ik bewust geen camera bij me.
Het pinksterweekend zijn mijn eega en ik samen met de caravan weggeweest. De kinderen moesten werken in hun bijbaantjes en moesten dus thuisblijven. We hebben het heerlijk gehad. Ik heb in dat weekend zegge en schrijve tien foto's gemaakt, twee overzichtsfoto's van het veld waar we stonden en acht foto's van mijn eega terwijl hij zich buiten met scheerschuim aan het scheren was en daarbij het raam van de caravan als spiegel gebruikte. De gezichten die hij daarbij trok zijn zo zijn zo leuk om op de foto's terug te zien. 
Thuisgekomen maakte ik een paar foto's van de groen met witte tuin. Of we daadwerkelijk zoveel vruchten krijgen dan dat de bloesem ons beloofde dat is nog maar ernstig de vraag, de bestuiving van de bloemen is een onontbeerlijke schakel in dat proces. Of er met dit weer wel voldoende insecten vliegen vraag ik me ernstig af.
Toen ik de caravan aan het opruimen was voor vertrek terug naar huis, overstrekte ik mijn gestrekte been om iets te pakken wat te ver weg lag. Een harde knak was het gevolg en vanaf dat moment ga ik strompelend door het leven. Volgens de huisarts is het een zweepslag, een beschadiging van de kuitspier.
Ik moet het rustig aandoen van de huisarts. Desondanks ga ik wel naar het werk, want mijn handen en mond zijn in orde en kan dus op het werk prima wat betekenen.
Het weer geeft op dit moment niet echt een voorjaarsgevoel, de schijnpapaver staat er maar verpieterd bij aan de rand van de vijver.
Zondag 12 Mei 2013 om 21:27
Toen ik op 29 april naar onze moeder ging om haar in haar laatste levensfase bij te staan, was er aan de fruitbomen nog geen bloemetje te zien. Wakend bij onze moeder en rond haar overlijden leek voor ons de tijd stil te staan, echter het leven en de natuur gingen gewoon door...
Een paar weken later liep ik door de tuin en zag dit. Door de lange winter en het feit dat er geen bloesem is bevroren door een late vorst zijn onze fruitbomen behangen met een enorme bloemenpracht.
Bij een zonsondergang ziet onze kersenboom er zo uit.
Zondag vierden we Moederdag, we deden dat met de kinderen en kleinkinderen in het ouderlijk huis. Onze moeder hechtte geen waarde aan Moederdag, ze vond het heel gezellig dat we kwamen maar als het ons beter uitkwam om een andere dag te komen dan vond ze dat prima. Ze zei altijd tegen haar dochters: "Jullie zijn zelf ook moeder en dat moet je met je gezin ook zelf vieren hoor". Ze oordeelde nooit over haar kinderen, kleinkinderen en andere mensen en ze liet iedereen in zijn of haar waarde. Omdat wij van onze moeder niet persé op Moederdag hoefden te komen gaf ik dit logje deze titel .
Twee dagen na de begrafenis gingen mijn zusje, Joris en ik naar de begraafplaats.
We haalden samen herinneringen op en gingen de bloemstukken water geven. Joris had als taak om de gieter te vullen. Hij deed echter de gieter te vol en deze was zo door hem nauwelijk te tillen. Op advies van zijn moeder gaf hij de bloemen in de bak vlakbij de kraan water zodat zijn vracht wat minder zwaar zou worden. Toen ik deze foto terugzag besloot ik dit gebaar te gebruiken als symbool, een symbool voor al die vrouwen die graag moeder en/of oma hadden willen worden...
Ook Joris denkt aan oma. Hij heeft oma alleen maar gekend als de oma die vergeetachtig was en tien keer achter elkaar dezelfde vraag stelde. Joris gaf tien keer het antwoord. Oma en Joris speelden samen met de blokken. Oma en Joris waren twee handen op één buik, ze respecteerden elkaar en hielden van elkaar!
Iedereen heel veel dank voor de warme, meelevende en bemoedigende woorden. Het doet ons goed!
Woensdag 08 Mei 2013 om 15:16
Twee weken geleden vierden we in kleine kring de 80e verjaardag van onze moeder.
Op maandag 29 april werden we 's ochtends gebeld dat het niet goed ging met onze moeder. Vanaf dat moment zijn we als dochters niet meer bij haar weggeweest. Dag en nacht konden we voor haar zorgen, ondersteund door de huisarts, het MTH team en de verzorgsters van het Huis waar ze woonde.
Op donderdag 2 mei is onze moeder in het bijzijn van haar drie dochters overleden.
(De foto is gemaakt op een eerder tijdstip.)
Op de kaart staat geschreven: "De Here heeft Thuisgehaald onze lieve zorgzame moeder en oma".
Op dinsdag 7 mei hielden we een Dankdienst voor haar leven en begeleidden we haar naar haar laatste aardse rustplaats.
Nu moeten we zonder haar verder. Onze moeder heeft ons zoveel liefde en bagage meegegeven dat het gaat lukken.
Nu is ze verenigd met haar lieve man en met haar beide kinderen die ze zo jong moest verliezen. Nu heeft ze voor altijd rust.
Wij gaan verder met de liefdevolle herinneringen aan onze geweldige moeder.
Ik ben vandaag begonnen met het bijlezen op jullie weblogs, reageren doe ik nog even niet, mijn hoofd staat er nog niet naar.
Zondag 28 April 2013 om 22:46
Een tijdje geleden schreef ik dat "dat je moet roeien met de riemen die je hebt", daar wil ik nu mee zeggen dat ik niet meer kan doen dan die paar riemen en één paar handen. Een korte tijd geleden heb ik twee functies binnen het vrijwilligerswerk neer moeten leggen. Mijn emmer was vol en stroomde over.
Naast de vele zaken die er moeten vind ik het fijn om mijn hobby fotografie uit te oefenen, een stukje ontspanning wat ik nodig heb. Daar kwam ik echter nauwelijks meer aan toe, evenals het bewonderen van jullie foto's.
Een paar dagen geleden was er achter ons huis een mooie zonsondergang te zien. Onderstaande foto in RAW rolde wat raar uit de camera, ik heb het maar zo gelaten.
In je leven moet je keuzes maken en de keuze viel uiteraard op mijn moeder. Onze moeder gaat op dit ogenblik iedere week achteruit. Behalve dat de Alzheimer haar geest in de greep heeft, weet ook haar lichaam niet meer hoe ze de automatische handelingen moet uitvoeren. Ze herkent ons echter nog steeds en ze vindt het zo fijn als we er zijn. Het voelt warm te ervaren dat de alle kinderen en kleinkinderen zo liefdevol om onze moeder en oma heenstaan.
Onderonsje tussen moeder en dochter.
Als dochters en kleinkinderen willen we haar zoveel mogelijk de helpende hand bieden. Haar bewegende handen worden rustig op het moment dat we haar handen vastpakken.
Via deze weg wil ik ook dank uitspreken voor de liefdevolle en geweldige zorg die ze krijgt in het tehuis waar ze woont.
De bovenstaande twee foto's zijn gemaakt door Gerjanne en Anna.
Zondag 21 April 2013 om 13:53
Nu het mooie lenteweer zich mondjesmaat aandient komen er ook meer foto-onderwerpen los. Op zaterdagochtend dartelde een citroenvlinder door onze voortuin. De vlinder had een fotogeniek plekje gevonden op de sneeuwroem. Met mijn 100 mm macrolens mocht ik echter nog niet dichtbij komen.
Even later streek de vlilnder neer in onze "woestijn". Het is een hoopje zand ontstaan naast de bestrating door een wroetende mol. Ook nu had de vlinder nog cameravrees.
Een citroenvlinder moet je goed blijven volgen en kijken waar hij neerstrijkt, want als deze eenmaal stilzit lijkt het net een blaadje tussen de blaadjes.
