Donderdag 29 Juli 2010 om 16:21
In de nacht van zaterdag op zondag 11 juli was het 's nacht hier thuis noodweer. We sliepen allemaal erg onrustig. We hadden afgesproken dat we die ochtend heel vroeg zouden vertrekken. Mijn eega, toch wat gespannen voor de komende lange reis, stelde om 2 uur 's nacht al voor om te vertrekken. Ik zei al slaapdronkend dat ik toch wel eerst het ergste noodweer wilde afwachten. Om kwart voor vier 's ochtends vroeg zaten we dan in de auto. Gelukkig is mijn eega een ochtendmens en gewend om vroeg op te staan. Hij moest ook de hele reis rijden. De overige gezinsleden installeerden zich met fleecedekens en kussens in de auto. De heren voorin en de grootste slaapkoppen, de dames, achterin de auto. Gelukkig was het droog toen we vertrokken, want dat rijdt toch een stuk makkelijker dan met regen.
De reis verliep voorspoedig. We hebben geen oponthoud gehad en om de paar uur was er een eet - en plaspauze. Dat is zo ideaal van een caravan achter de auto, het eten kun je zo uit je eigen koelkast pakken en ook een sanitaire stop op eigen toilet vinden we erg prettig.
Na 900 kilometer kwamen we aan bij de Chiemsee. Wij bespreken nooit vooraf de campings. Afhankelijk van het tijdstip en rekening houdend met de gesteldheid van de chauffeur pakken we op een gegeven moment de campinggids en zoeken naar een leuke camping in de buurt. De camping waar we uitkwamen in Prien, lag niet ver van de snelweg.
Tijdens het inchecken vroeg ik wel of er 's avonds wel gelegenheid was om de finalewedstrijd tussen Nederland en Spanje te bekijken. "Aber natürlich, hier sind so viele Niederlander en alles is ganz oranje".
De hele dag was het tijdens het rijden erg warm geweest en ook bij aankomst op de camping was het erg warm. Na het installeren van de caravan was er dus eerst tijd voor een frisse duik. De camping lag aan de Chiemsee en toen we aan de rand van het meer stonden zagen we een adembenemend uitzicht.
Het water was glashelder en heerlijk van temperatuur.
En 's avonds natuurlijk de grote finale. Uiteraard was het terras bij het restaurant al vol geboekt.
Dus zat er voor het grootste deel van het publiek niets anders op dan tweederangs te gaan zitten. Ach wij zaten nog altijd dichterbij de spelers dan als je helemaal boven in een voetbalstadion zou zitten. 
Best gezellig om met zo'n hele club mensen voetbal te kijken. Uiteraard was ook op ons terras het commentaar op de scheidsrechter niet van de lucht.
Het was een beetje om de hoofden en de gerania heen kijken, maar toch was het prima te doen.
Het resultaat was sneu voor "onze jongens", maar wij waren het al snel weer vergeten. De stemming bleef bij ons in ieder geval opperbest. 
Woensdag 28 Juli 2010 om 22:54
Onze zoon kwam om negen uur vanavond thuis van een partijtje voetbal met zijn vriendje. "Mamma, mamma, moet je eens buiten kijken, allemaal luchtballonnen!", riep hij.
Ik snelde met de camera naar buiten en vanuit onze achtertuin kon ik prima opnames maken van wel minstens dertig stipjes tegen de avondlucht.
En deze keer waren het geen stofdeeltjes veroorzaakt door een vervuilde sensor.
Onze zoon zocht intussen op internet of de ballonnen inderdaad uit Joure kwamen zoals ik vermoedde.
Ik ging even naar binnen om de achterburen te bellen. Zij hebben namelijk het uitzicht vanuit hun woonkamer naar het zuiden. Ze bedankten me hartelijk voor het telefoontje en even later stonden ook zij op het erf naar het noorden te kijken.
De buurman haalde zoals gebruikelijk het paard binnen. Theoretisch zou er ook nog een ballon in hun land kunnen landen. Hij verzette alvast "het stek" voor de volgende dag.
Deze ballon passeerde op moment van fotograferen de Fries / Overijsselse grens.
Ik besloot op mijn fiets te stappen, want bij zoveel ballonnen zou er toch ergens eentje in de buurt moeten landen.
Deze ballon zeeg neer, nog net in Friesland.
Deze ballon moest nog even flink wat warme lucht inblazen...
...er moest namelijk nog een hindernis worden overwonnen, een rij met bomen langs de laan.
Er stond nagenoeg geen wind, de landing was perfect.
Van de bestuurder van de volgauto hoorden we dat er deze keer speciaal aandacht is voor de stichting "Spieren voor spieren". Een aantal kinderen met een spierziekte mochten ook met een ballon meevaren. Donderdagavond is daar een stukje over te zien in het jeugdjournaal.
Woensdag 28 Juli 2010 om 15:04
Waarom fladdert een mens 1400 kilometer weg, terwijl de natuur thuis zoveel moois laat zien?
Het was heerlijk om op vakantie te zijn, maar ook weer goed om thuis te zijn. De komende tijd zal ik wat series van de vakantie hier laten zien.
Vanmiddag met de camera in een half uur tijd in eigen tuin deze vlinders "gevangen". Ik hoop dat ik de goede namen geplaatst heb, zo niet dan hoor ik dat graag van jullie, dan kan ik het verbeteren.
Kleine vos.
Dagpauwoog.
Citroenvlinder.
Bont zandoogje.
Koevinkje.
Atalanta.
Edelhertvlinder...
Landkaartje.
Muntvlinder.
Purpermotje.
Eén van de redenen dat we op vakantie gaan is dat we even helemaal weg willen zijn. Thuis zijn we toch altijd bezig. Tsja en waarom dan zo ver weg? Je moet toch rekening houden met de wensen van alle gezinsleden. En dan speelt natuurlijk het weer ook nog mee. Daar heb je nu eenmaal een beter klimaat als je tenminste van die aangename warmte houdt.
Eigenlijk ben ik nu met bovenstaande serie alweer aan het spijbelen. Ik was namelijk bezig met het "uitlikken" van de caravan en met een grote stapel was weg te werken.
Deze dagen kom ik bij jullie bijlezen. Ik zal niet op ieder log apart kunnen reageren, maar ik bekijk wel alle foto's. Want ik ben nu eenmaal een fotofreak.
Zaterdag 10 Juli 2010 om 00:35
Op donderdag werd ik door Jan geattendeerd op een bijzonder soort waterjuffer die boven onze vijver rondvloog, namelijk de kleine roodoogjuffer. Deze juffer had ik tot dusver nog niet eerder (bewust) gesignaleerd bij onze vijver. We pakten allebei onze fotocamera en trachtten het beestje op de foto te krijgen. De juffer ging echter steeds op een waterlelieblad zitten die het verst bij ons vandaan was en dat was voor een macro-opname te ver weg.
Vandaag ontdekte ik dat er wederom veel roodoogjuffers rondvlogen boven onze vijver. Het resultaat van de vorige dag zinde me niet en ik zocht naar een oplossing. Met een temperatuur van boven de 30 graden leek het me goed om het nuttige met het aangename te vereningen....ik ging met de onderbenen in het water. Door mijn voeten te plaatsen op de bovenste etage in de vijver kon ik verder naar voren leunen en kon ik zo met de macrolens de juffers dichterbij benaderen.
Even voor alle duidelijkheid, mijn voeten waren schoon. De vlekjes die jullie zien zaten in het water. Doordat ik mijn voeten op de bodem plaatste ging het bezinksel van de bodem ronddwarrelen in het water.
Ik had wel enige schroom voordat ik mijn voeten in het water durfde te steken. De vissen in onze vijver zijn namelijk wel erg groot. Tenslotte hadden mijn teennagels wel iets weg van visvoer...
En ook schildpadden staan bekend om hun bijten.
Maar met de wetenschap dat zij banger zijn voor mij, dan ik voor hen, trok ik toch "mijn stoute schoenen uit".
En ik had mijn doel bereikt, de juffers kon ik steeds dichterbij benaderen.
Na een tijdje leek het alsof ze al aan me gewend raakten.
Ik heb daar een tijdlang heerlijk zitten te genieten. En met de voeten in het koude water was het daar bij ruim 30 graden prima uit te houden.
Na een tijdje streek er een mannetje en vrouwtje vlak voor mijn camera neer. Ze hechtten zich aan elkaar vast en lieten zich door niemand storen. Een paringswiel werd gevormd en ik kon in alle rust fotograferen. Op de foto is te zien dat alleen het mannetje rode ogen heeft en het vrouwtje niet.
Het tijdstip van fotograferen was uit fototechnisch oogpunt niet echt geschikt. De zon stond hoog aan de hemel en het licht was erg hard. En dat is op onderstaande foto's ook wel te zien.
Na de paring bliezen ze nog even uit. Het mannetje blijft zijn vrouwtje bij "het nekvel" vasthouden.
En toen gingen ze samen op weg om de eitjes af te zetten op de waterplanten.
Het vrouwtje maakt met haar legboor gaatjes in de waterplanten. In elk gaatje legt ze een eitje.
Vele paartjes vlogen er rond en waren druk met het afzetten van de eitjes.
Omdat de juffers allemaal op verschillende afstanden stonden van de macrolens is er één paar ogen scherp
En kwam zelfs bij dertig graden nog een schaatsenrijder langs...
En voordat ik het doorhad zaten er twee bovenop elkaar...
En als je zo met je neus bovenop de waterlelies zit zie je nog eens wat. Een larve van een waterjuffer bewoog zich over het blad.
De rest van de middag hield ik deze larve in de gaten. Het uitsluipen wilde ik wel meemaken. Iedere keer als ik keek was er niets veranderd. Totdat ik op een gegeven moment weer een kijkje ging nemen en tot mijn verbazing zag dat de jas al uit was. Ik kon het me bij deze temperatuur ook heel goed voorstellen, ik zou ook snel mijn jas uitdoen.
De juffer was nog aan het uitharden. Zo aan het begin van dit stadium zit er nog weinig kleur aan de juffer en ook nog niet te determineren. Voor zover het determineren mij al zou lukken overigens, want ik vind dat nog best moeilijk.
De temperatuur was nog steeds extreem hoog en het werd weer tijd voor mijn verfrissende voetenbadje. Het was inmiddels al eind van de middag, het licht was veel beter. Juffers in tandemsprong vlogen er niet meer rond, maar nog wel individuele juffers. Ze streken bereidwillig voor mij neer op een waterlelieblad.
Deze juffer bewoog op en neer met het achterlijf. De functie hiervan weet ik niet.
Deze zwaaide met zijn rechter voorpoot.
Met een vleugje zonlicht op de glanzende rug.
Nog eenmaal de blik op de fotogenieke ogen.
Bij deze geef ik jullie het volgende advies tijdens het warme weer: "Houd het hart warm en vooral het hoofd en de voeten koel".
Donderdag 08 Juli 2010 om 14:49
Gisteravond waren we als speciale gasten aanwezig op een filmpremière. We werden daar allemaal in gala en smoking verwacht.
Onze zoon speelde mee in de film en ook hij moest uiteraard aanwezig zijn op deze première. Ik hielp hem thuis met kleden en onderwijl maakte ik een aantal foto's.
Het publiek stond vol spanning te wachten op de vijf filmsterren en na een tijdje wachten arriveerden ze met een prachtige auto met chauffeur.
De rode loper was voor hen uitgelegd en uiteraard was SBS6 erbij. Eén van de filmsterren werd nog snel even geïnterviewd.
De film: "De mysterieuze bol" was een prachtige film, het publiek was razend enthousiast.
De filmsterren werden gisteravond al beloond met een Ster voor Hollywood Walk of Fame
Ik denk dat jullie het inmiddels al hebben begrepen, de filmpremière was de afscheidsavond van groep 8 van de basisschool. Omdat ze maar met vijf jongens in de klas zaten was het erg moeilijk om een musical in te studeren en daarom hebben ze dit jaar gekozen voor een film. Een professionele filmmaker heeft het gepresteerd om in vier uur tijd met deze jongens een prachtige film te maken. Ze vervulden alle vijf een mooie rol. De lachsalvo's klonken regelmatig door de zaal.
De vijf jongens van groep 8 hadden ook een cadeautje voor de school. Het thema van de school is: "Groeien in het groen". Zo is er een eigen natuur- en ontdekpad. En een bloemen- en moestuin, waarin kinderen zelf aan het werk kunnen. Eén van de ouders van groep 8 kwam op het idee om de school, passend bij dit thema, een appelboom te schenken. De appelboom kan pas in november geplant worden en rond die tijd komen de vijf jongens dat eigenhandig doen, zo beloofden ze dat aan de juf.
De juf had de jongens ook wat beloofd...namelijk dat ze een afscheidszoen van haar zouden krijgen. De jongens zagen dat niet zo zitten, maar ze ontkwamen er niet aan.
Weer een fase afgesloten in ons leven. Na de zomervakantie hebben we geen kinderen meer op de basisschool.
